Opinie

De angst tocht door de gesloten luiken

Dagboek Coronavirus

Terwijl het aantal besmettingen in Italië de 20.000 heeft overschreden, is er opnieuw een tekort aan mondkapjes voor het medisch personeel. Onze vriendin Annalisa, die handig is met de naaimachine, heeft meters stof besteld en hoopt er enkele tientallen per dag te kunnen maken voor het ziekenhuis. Ze hebben er drie miljoen per dag nodig, dus het is een druppel op een gloeiende plaat, maar het is beter dan niets en zij heeft toch niets beters te doen. En iets te doen hebben is goed, want de angst tocht door de gesloten luiken.

Want het virus komt steeds dichterbij. Hoe noem je de echtgenoot van de zus van de man van de zus van je geliefde? De zwager van mijn lieve zwager Andrea, een olijk gezicht dat ik ken van verjaardagen en barbecues rond Ferragosto, is vandaag in kritieke toestand opgenomen in het ziekenhuis van San Martino. Ze hebben hem geïntubeerd, maar hij heeft diabetes, hetgeen complicaties veroorzaakt. Zijn vrouw, Andrea’s zus, mag uiteraard niet bij hem zijn. Sterker nog, zij wordt als een potentiële draagster van het virus beschouwd en verblijft gedwongen thuis in strikt isolement.

Dat is het wrede van dit virus: het valt onze dierbaren aan en rukt ons tegelijkertijd van hen los. Wie wordt getroffen, wordt dubbel getroffen, want we mogen hem of haar niet troosten met onze nabijheid. Ik probeer mij de eenzaamheid van Andrea’s zus voor te stellen, die haar leven ziet gereduceerd tot een strenge quarantaine naast de telefoon, die beter maar niet over kan gaan, want nieuws is waarschijnlijk geen goed nieuws.

Het is bij dit alles bijna een detail dat het haar was opgevallen dat de ambulancebroeders die haar man waren komen ophalen geen mondkapjes droegen. Ze riskeren hun leven, tientallen keren per dag.

Schrijver Ilja Leonard Pfeijffer woont in Genua, Italië. Op deze plek schrijft hij over de impact die het coronavirus heeft op het leven daar.