Opinie

Een onverwacht teken van veerkracht

Ilja Leonard Pfeijffer

Dagboek Coronavirus

De beelden zijn de wereld overgegaan, dus ik hoef het niet meer te beschrijven. Bij ons aan het pleintje was het niet zo gecoördineerd zoals op sommige filmpjes die elders in Italië waren opgenomen. Iedereen deed maar wat. Maar toen tientallen mensen afgelopen vrijdag om zes uur uit hun ramen en vanaf hun balkons muziek begonnen te maken, was ik ontroerd, verdomd als het niet waar is.

Het kan zijn dat het huisarrest mij sentimenteel heeft gemaakt. Dat is zeker een factor. Maar het was een onverwacht teken van leven en veerkracht. Achter al die gesloten ramen bleken zich lotgenoten te bevinden. De straten waren al dagen uitgestorven, maar de mensen waren er nog. Voor de vijf minuten die het concert duurde, hielden ze de moed erin en troostten zij elkaar door overduidelijk nog in leven te zijn.

Voorheen was de vuilcontainer aan de overkant van de straat een grote bron van ergernis voor Stella, omdat het herrie maakt wanneer mensen de klep dicht laten vallen.

„Nu houd ik van dat geluid”, zei ze. „Het betekent dat er iemand is.”

Sinds gisteravond heeft Stella een lichte kriebel in haar keel. Ik probeer haar er, temidden van het bombardement van alarmerend nieuws dat zich de hele dag via pushberichten opdringt, tevergeefs van te overtuigen dat dat niets wil zeggen. Ze heeft nog niet één keer gehoest en ze heeft ook geen koorts, maar volgens haar ligt dat laatste aan de thermometer. Ze wil dat ik een nieuwe ga kopen. Ik bied geen verzet, want dit medisch noodgeval vormt een geldige reden om even het huis uit te gaan en een wandelingetje te maken naar de apotheek.

„Nou, Ilja, in ieder geval heb je nu iets te schrijven”, zei ze net. „Je eigen geliefde is besmet.”

Schrijver Ilja Leonard Pfeijffer woont in Genua. Op deze plek schrijft hij over de impact die het coronavirus heeft op het leven daar.