Opinie

Klein leed

Ik had een woest betoog geschreven over waarom de finale van het Tournoi de France voor vrouwen zonder publiek werd gespeeld en de Champions League voor mannen met. Discriminatie! Seksisme! tikte ik terwijl ik met mijn column de barricade op klauterde, al was het me niet helemaal duidelijk wie er nu de klos was van deze ongelijke behandeling. Die onzekerheid verhulde ik door de hardst gezongen verzen van de vaakst gedraaide overwinnings-hymnen naast elkaar te leggen: You’ll never walk alone bij de mannen en You are going to hear me roar bij de vrouwen. Tekenend, want mannen worden in de voetballerij aan alle kanten gesteund terwijl vrouwen vechten om gehoord te worden. Niet? Wel.

In de Verenigde Staten voert het nationale vrouwenteam een rechtszaak voor gelijke beloning. De voetbalfederatie verdedigde het verschil in salaris door te stellen dat in het voetbal de verantwoordelijkheden en fysieke vermogens van mannen en vrouwen anders zijn. Dit ging over voetballende mannen in de Verenigde Staten. Die presteren niks en hebben nooit wat gepresteerd terwijl de vrouwen viervoudig wereld- én olympisch kampioen zijn. Woensdag bood de president van de voetbalfederatie excuses aan voor die uitspraken. Vrijdag was hij de president niet meer.

Het betoog dat begon bij de lege tribunes bij het ene geslacht en de volle bij het andere, was net af toen de UEFA bekendmaakte wedstrijden in de Champions en Europa League af te gelasten. De tekst kon opnieuw, of in de prullenbak.

Indoor Brabant dan maar. Daar stond al langer vast dat ze zouden doorgaan maar zonder publiek, ik zou paardensport liefst zonder paarden zien. Elke keer als ik een kakker voorbij zie komen op een vluchtdier met een stuk ijzer in zijn mond voor kakkerplezier, vraag ik me af waar de dierenbescherming is.

Van Indoor Brabant verwachtte ik niks, want de kans op een streaker was zonder publiek nihil. Paardensport is het kijken alleen waard als er halfnaakte dierenliefhebbers meedoen. Ook de nabeschouwingen zijn dan fijn, want met het onderwerp dierenwelzijn op tafel is het genieten van ruiters die zich in bochten wringen om het volk ervan te overtuigen dat paarden met plezier over hindernissen springen of met hun snuit tegen hun borst voor publiek rondmarcheren.

Als paarden plezier beleefden aan die ongein zouden ze ook in vrijheid een parcoursje springen, voltes lopen of piaffes oefenen. „Ze werken graag voor de ruiter”, zeggen de ruiters. Waarom dan dat bit en die teugels? Hoe zouden mensen reageren als ik mijn hond een stuk ijzer in zijn bek bond en met hem ging flaneren? De resultaten van dat experiment wilde ik net op papier zetten toen Streakerloos Indoor Brabant ook afgelast werd.

Weg woorden, nieuw vel en op naar het volgende evenement dat zou verdwijnen voor ik het in woorden had omgezet. Grand Prix? Afgelast. Cristiano Ronaldo? In quarantaine. Ik vroeg de redactie of we mijn column konden afgelasten of tenminste zonder publiek konden laten spelen. „Nee”, zeiden ze, „de krant gaat altijd door.” Ik heb de bal afgestoft en een potje huiskamervoetbal gespeeld tegen de hond. Zonder bit. Hij won.

Carolina Trujillo is schrijfster.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.