Opinie

Kantelmoment

Christiaan Weijts

‘New York? Tja, dat is uw eigen verantwoordelijkheid…” De KLM-steward blijft glimlachen als hij langs de wachtrij loopt in vertrekhal 2. Een paar honderd reizigers, aangekomen Amerikanen die meteen terug willen en vertrekkers die willen omboeken. Waar de steward ook gaat staan langs de lintafzetting, onmiddellijk neigen alle hoofden naar hem toe, zijn er wapperende papieren, uitgestoken telefoons en reikhalzende blikken, hunkerend naar informatie of hoop.

„We zouden maandag terugvliegen”, vertellen twee vrouwen, met rolkoffers zo groot als wasdrogers. „Het is echt uw eigen afweging”, herhaalt de man glimlachend. „Ik persoonlijk zou het er niet op wagen.”

Je ziet ze leeglopen, die gezichten, verslagen. Elk gezicht is hier het kantelmoment in miniatuur. Van de routineuze hoop dat het allemaal wel losloopt naar het besef dat niets nog langer zeker is. Elke afspraak verder dan één of twee dagen is ineens onder het voorbehoud van een complete lockdown voor onbepaalde tijd. Elke Italië-correspondent is een boodschapper uit de toekomst van overmorgen.

Hoe wonderlijk, om nu door Europa’s op twee na grootste luchthaven te wandelen. Naast die lange rijen zijn er ook uitgestorven zones, gecancelde vluchten. Vanaf het panoramaterras zie je vooral veel vliegtuigen aan de grond staan, als voorbode van de grote stilte.

De vliegtaks die is aangenomen, de maatregel die Schiphol aankondigde voor minder geluidshinder: ze lijken zo futiel bij de ongekende dreun die ergens hier aan vergadertafels wordt geïncasseerd.

Hoe wonderlijk. Een paar weken terug dachten we nog dat juist de groei van het toerisme en de luchtvaart niet te stuiten was. Zou je rond de jaarwisseling hebben voorspeld dat achtereenvolgens de lucht boven China schoon werd, er geen toerist meer over de Venetiaanse kades zou lopen, de luchtvaart zo ongeveer tot stilstand zou komen en de toeristensector grotendeels in elkaar zou kletteren, dan zou je voor een krankzinnige worden aangezien. Eén golfballetje van een tiende micrometer heeft alles gekanteld. Zelfs het halen van de klimaatdoelen wordt met de dag waarschijnlijker. En dat is allerminst een blessing in disguise.

Een voor een zie je de gezichten in de rij omslaan. En dit is nog maar de minicatastrofe van een gemist stedentripje. Hoe diep de kettingreactie zal ingrijpen in alle branches, sectoren en levens is niet te overzien. Het onbevattelijke is niet langer ondenkbaar. Wereldwijd zijn we teruggeworpen op improvisatievermogen, om te beginnen straks thuis, als de scholen misschien toch dichtgaan, en daarna op een veel fundamenteler niveau.

De vrouwen die naar New York wilden, lopen na het gesprekje weg, hoofden gebogen. De rest staart bedrukt voor zich uit. Wie straks geen vlucht heeft, zal er geen meer vinden.

Christiaan Weijts schrijft op deze plek iedere vrijdag een column.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.