Opinie

We verliezen

Het is niet Covid-19 dat me angst aanjaagt, het is de gekte.

Marcel van Roosmalen

In tijden van rampspoed kijk ik graag naar het blog dat het Algemeen Dagblad bijhoudt over het virus. De Telegraaf heeft de naam, maar inmiddels zijn ze bij het AD al veel verder met het oppoken van onrust. Een nieuwsbericht waar ik, niet alleen taaltechnisch, onrustig van werd: ‘Een dronken man blijkt maandag in Brussel aangehouden te zijn, nadat hij in een volle metro aan zijn hand had gelikt en het spuug afveegde aan een steunpaal. De metro is na het incident buiten werking gesteld en grondig schoongemaakt.’

Het is niet Covid-19 dat me angst aanjaagt, het is de gekte die er niet al te lang over deed om Brussel te bereiken. Nog iets meer dan tweehonderd kilometer te gaan en dan staat het ook in ons lintdorp in waailand voor de deur. Met de snelheid van de laatste dagen betekent dat vanavond. Of in ieder geval morgen.

Er zijn hier nog nul gevallen, maar het schoolbestuur heeft al laten weten dat het hand-in-hand-lopen de rest van het schooljaar niet meer is toegestaan. Er is nog geen run op handzeep, maar bij de plaatselijke Kruidvat staat al een bordje: maximaal twee flacons per klant.

Morgen neemt de burgemeester van Wormerland afscheid.

Onze burgervader Peter Tange is een vriendelijke man, de vader van de slager, een GroenLinkser en de langstzittende burgemeester van het land. De ironie: meer dan twintig jaar gebeurde er niets noemenswaardigs en op de dag van zijn afscheid komt de waanzin aangewaaid. Zijn functie wordt tijdelijk waargenomen door Rob van de VVD, de plaatselijke hobbykok van die partij. Hij zal de gekte het hoofd moeten bieden.

Er staat een rijtoer gepland en daarna een staande receptie waarvoor de hele gemeente is uitgenodigd in de sporthal. De gemeente Wormerland heeft inmiddels opgeroepen de scheidend burgemeester uit veiligheidsoverwegingen geen hand te geven. Alles om maar niet de eerste gemeente te zijn die de besmetting zelf organiseert.

Al typend denk ik: het zal op het laatste moment toch wel worden afgelast, zoals alles ineens op het laatste moment wordt afgelast.

En als het niet wordt afgelast is het ook nieuws.

De buurvrouw kwam juist zeggen dat de Geldmaat in de Dorpsstraat buiten werking is, volgens haar omdat cash geld vol bacteriën zit.

Ze zei: „In China wassen ze hun geld.”

Het kan natuurlijk ook dat een veiligheidscamera heeft gezien dat iemand in zijn handen heeft gespuugd of geniest, en daarna aan het toetsenbord heeft gezeten.

De boel ontwrichten was nog nooit zo makkelijk, we verliezen.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.