‘Ik had geen idee hoeveel impact dit kunstwerk zou hebben’

Mijn favoriet Waarom heeft u dit kunstwerk gekocht? Deze week: een sculptuur

Margriet van Breevoort, Turtleneck, 2013. Diverse materialen.
Margriet van Breevoort, Turtleneck, 2013. Diverse materialen.

„Eind 2013 liepen mijn partner en ik een galerie binnen in de Hazenstraat in Amsterdam. Op de grond zat ‘De Schildpad’, zoals ik het beeld vanaf dat moment noemde. Ik was meteen verkocht. Het was zo levensecht, met die bleke handen en dat menselijke lijf, met als klein bijzonder detail een teen, die uit de kapotte kous stak. Uit de grijze coltrui stak alleen geen hoofd, maar een angstaanjagende schildpadkop, die je met glimmende oogjes aanstaarde.

„Het kunstwerk bleek van een pas afgestudeerde kunstenares te zijn, Margriet van Breevoort. Het lijf van ‘De Schildpad’ was volgens de galeriehouder gemodelleerd naar haar lichaam. Na kort overleg met mijn partner, we wonen samen, dus ook zij zou dagelijks worden geconfronteerd met ‘De Schildpad’, heb ik het werk gekocht. Het kreeg bij ons thuis een plek naast de schouw. Maar niet voor lang.

„Ik had me niet gerealiseerd hoeveel impact het kunstwerk zou hebben. ‘De Schildpad’ joeg mensen de stuipen op het lijf. Bezoek dat onverwacht met het beeld werd geconfronteerd, begon vaak hard te gillen. Mijn buurvrouw durfde ’s avonds de gordijnen tijdens onze vakantie niet meer dicht te komen doen. En de dame die bij ons poetste, eiste dat ‘het beest’ boven werd neergezet als zij kwam. Dat ging mij te ver. Ik heb er een laken overheen gegooid, maar dat volstond niet, dus ze heeft opgezegd. Ook mijn partner wilde er eigenlijk niet dagelijks mee geconfronteerd worden. Zelf genoot ik nog steeds volop van mijn aankoop.

„Kerst 2015 kwam en ‘De Schildpad’ moest plaatsmaken voor de kerstboom. We zetten haar zolang op de zolder, tevens werkkamer. Daar staat ze nu nog. Ze was niet meer welkom in de woonkamer. Nog steeds waarschuwt mijn vriendin de verwarmingsmonteur of dakdekkers die nietsvermoedend de trap op lopen, dat ze niet moeten schrikken. Zelf kom ik geregeld op zolder en meestal geef ik een aai over haar rug. Haar mooie kop bewonder ik nog onverminderd en ook al zie ik haar minder vaak, ik ben nog steeds blij met mijn ‘Schildpad’.”