Opinie

Abortusbuddy

Mirjam de Winter

Vrouwen die voor een abortus naar de Rotterdamse kliniek aan de Strevelsweg komen, kunnen sinds deze maand gebruik maken van een abortusbuddy. Een bizar woord voor een bizarre klus: agressieve anti-abortusacitvisten uit de buurt houden van ongewenst zwangere vrouwen. Terwijl die onderweg zijn naar mogelijk een van de moeilijkste ingrepen in hun leven (waar geen vrouw ooit lichtzinnig over zal beslissen), fungeert een gratis bodyguard als schild tegen de zelfbenoemde ‘levensbeschermers’ die ze aanklampen of anderszins lastigvallen.

We kennen de pro-lifebeweging vooral uit de Verenigde Staten, maar ook bij Nederlandse abortusklinieken hangen steeds vaker en steeds meer van dit soort militante types rond. Vooral bij de Rotterdamse kliniek hebben bezoekers en artsen er last van. Daarom heeft het Humanistisch Verbond samen met het feministenplatform De Bovengrondse juist deze locatie uitgekozen voor een pilot met abortusbuddies. Maar liefst 3.500 vrijwilligers hebben zich na een eerste oproep aangemeld als toekomstig buddy, waarna de inschrijving werd gesloten. De vrijwiligers worden nauwkeurig geselecteerd en krijgen een speciale agressietraining.

De demonstraties van de pro-lifers zijn overigens volkomen legaal, want ze beroepen zich op ‘vrijheid van betoging’. Wel is vorig jaar door de gemeente Rotterdam een bufferzone ingesteld, een demonstratievrije zone voor de ingang van het verzamelgebouw. Ook mogen ze met niet meer dan drie personen tegelijk actievoeren. Die maatregel is niet voldoende, zo blijkt. De actievoerders staan weliswaar een stukje verderop, maar spreken nog altijd vrouwen aan of duwen een plastic foetus in hun handen. Ook betreden ze volgens de directeur van de kliniek regelmatig de bufferzone, biddend en met een stuk tape over hun mond geplakt.

De meeste activisten bij de Rotterdamse kliniek zijn van de stichting Schreeuw om Leven, opgericht door de gepensioneerde EO-baas Bert Dorenbos. Maar de Giessenburgse evangelist Joop van Ooijen ziet het eveneens als zijn missie om er wekelijks vrouwen lastig te vallen met zijn mening en een intimiderend spandoek („Abortus is babymoord”). Ook confronteert hij vrouwen met folders en posters met bloederige foto's van aan stukken gereten baby’s.

Ik ken Van Ooijen nog van een eerdere anti-abortusactie, toen hij door de hele regio diezelfde, gruwelijke posters ophing. Voor een reportage volgde ik hem tijdens een middagje wildplakken, samen met een van zijn zestien (!) kinderen. Met de fantatieke Van Ooijen is geen zinnig gesprek te voeren en al zeker niet over abortus. Bovendien vertelt hij leugens. Beweert bijvoorbeeld dat de geaborteerde foetussen op zijn posters (die eruitzien als bijna volgroeide baby’s) slechts 10 weken oud zijn. Toen ik hem daarover aansprak en hem ook nog eens vertelde over mijn eigen abortus (van een vruchtje van 10 weken oud en amper 2 centimeter groot), viel hij even stil en zei: „Toch houdt Jezus ook van jou, Mirjam.” Op de terugweg in de auto moest ik ervan huilen, niet vanwege oud zeer over die abortus lang geleden, maar uit woede en frustratie over zijn bemoeizucht en starheid.

Het is maar goed dat ik me niet meer kan aanmelden als abortusbuddy. Ik zou er totaal ongeschikt voor zijn. Zou die Van Ooijen alsnog naar zijn keel vliegen en zijn spandoek in de fik steken. Hoezo levenbeschermer? Hij zou beter zijn zestien kinderen eens laten vaccineren.

Mirjam de Winter (@mirjamdewinter) is freelance journalist en stadsgids in Rotterdam.