Recensie

Recensie Film

Uit heimwee te voet naar Alaska

Arthouse De stuurse Russin Lillian wandelt de Verenigde Staten door nadat haar visum is verlopen. De vrouw is net zo onpeilbaar, eenzaam en verwilderd als het landschap waarmee ze versmelt.

Lillian (Patrycja Planik) loopt dwars door de VS, in ‘Lillian’.
Lillian (Patrycja Planik) loopt dwars door de VS, in ‘Lillian’.

Dit is geen hommage aan Lillian Alling, de immigrante met heimwee die in 1926 besloot van New York naar Polen terug te lopen, via Alaska en Siberië. Na een arrestatie wegens landloperij in 1927 – de politie was bang dat ze zou bevriezen – werd ze een lokale heldin. Ze kreeg baantjes, voedsel en hulp, maar werd in 1929 voor het laatst gesignaleerd in Alaska.

Zo’n verhaal suggereert feelgood en drama; Lillian vermijdt beide. Lillian (Patrycja Planik) is hier een stille, stuurse Russin, in New York zelfs te marginaal voor porno. Dus gaat ze aan de wandel, leeft onderweg van afval en diefstal, slaapt in autowrakken of ruïnes. Amerika bekijkt de outcast wantrouwig en vice versa: een geile redneck jaagt Lillian door een maïsveld, goedbedoelde hulp slaat ze af.

Als persoon krijgt Lillian reliëf noch achtergrond, ze is net zo onpeilbaar, eenzaam en verwilderd als het landschap waarmee ze versmelt. Lillians tegenspelers zijn de maatschappij en het landschap van de VS. Filmmaker Andreas Horvath mixt haar omzwervingen met vervreemdende beelden van een ‘demoliton derby’ en boze indianen of met majestueuze droneshots van de canyons en ‘badlands’ die Lillian verzwelgen. Godvergeten mensen in een onverbiddelijk land: Lillian toont een vertrouwd Amerika in een onbepaalde, hybride vorm die zowel intrigeert als irriteert.