Recensie

Recensie Film

Licht ironische scènes uit huwelijkse nadagen

Drama Scheidingsdrama ‘Hope Gap’ maakt duidelijk hoe ingesleten gedragspatronen van generatie op generatie worden overgedragen. De film schakelt netjes heen en weer tussen de verschillende perspectieven.

Het huwelijk van Grace (Annette Bening) is een ritueel van kleine ergernissen, onafgemaakte gesprekken en de lange weg van de minste weerstand.
Het huwelijk van Grace (Annette Bening) is een ritueel van kleine ergernissen, onafgemaakte gesprekken en de lange weg van de minste weerstand. Foto Robert Viglasky

Zijn de nadagen van een huwelijk te vergelijken met de napoleontische invasie in Rusland? In het semi-autobiografische echtscheidingsdrama Hope Gap schuwt film- en theatermaker William Nicholson de metaforen niet. Vader Bill Nighy (wat een fijne acteur is dat toch, ondanks zijn slungelige maniërisme) is een geschiedenisdocent die in zijn vrije tijd lemma’s voor Wikipedia schrijft; moeder Annette Bening stelt een poëziebloemlezing samen en citeert Yeats tegen paragliders.

Hun huwelijk is een ritueel van kleine ergernissen, onafgemaakte gesprekken en de lange weg van de minste weerstand. Op een bepaalde manier is Hope Gap een heel ‘Britse’ film: hij blijft altijd licht ironisch en gedistantieerd, terwijl de pijn en de wanhoop toch heel groot moet zijn. Er is één woede-uitbarsting, maar voor de rest zijn het toch de kleine gebaren, zoals de manier waarop theezakjes worden uitgeknepen, die duidelijk maken hoe gedragspatronen van generatie op generatie worden overgedragen.

Hope Gap is ook een heel ‘beleefde’ film. Hij kiest geen partij, schakelt netjes heen en weer tussen drie perspectieven op de scènes uit de nadagen van een huwelijk. Daarbij lijkt hij beter overweg te kunnen met de afstandelijkheid van vader en zoon dan met de emoties van moeder, die Nicholson, zo vertelde hij in een interview, in de film wel wat heeft aangezet.