Opinie

Begrafenissen zijn verboden

Dagboek Coronavirus

Enkele dagen geleden is de zwager van een vriendin van Stella overleden, niet aan het virus, maar aan een ouderwetse hartaanval. Maar als de ziekenhuizen en de ambulancediensten niet overbelast waren geweest door het virus, zou hij misschien nog hebben geleefd.

Stella heeft hem gekend en wilde hem graag de laatste eer bewijzen. Maar er was geen begrafenis. Krachtens het nieuwe decreet is het Italianen verboden hun doden te bewenen.

De kist werd voor de ingang van de kerk gezet. Hooguit acht personen mochten er op een meter afstand van elkaar bij zijn toen de priester naar buiten kwam voor een haastige zegening zonder wijwater alvorens de betreurde dierbare werd afgevoerd naar het kerkhof voor een teraardebestelling zonder omstanders.

In afwachting van het dagelijkse virusbulletin van zes uur lazen we over de gevangenisopstanden.

In heel Italië hebben gedetineerden onstuimig gereageerd op de verordening dat ze voorlopig geen bezoek meer mogen ontvangen. In Pavia hadden ze twee cipiers gegijzeld en in Modena waren er zes doden gevallen.

We liepen door verlaten straten, waar zeldzame passanten alle ruimte hadden om elkaar met een wijde boog te mijden. De bussen reden nog, maar ze waren zo goed als leeg.

„Gisteren waren er duizend nieuwe besmettingen”, zei Stella. „Wat is de score van vandaag? Het is zes uur. Ben je er klaar voor? Zestienhonderd.”

We gingen iets drinken op Piazza delle Erbe. Het plein dat normaal gonst en rinkelt, was uitgestorven. Het aantal tafeltjes was gedecimeerd om de verplichte afstand van een meter te respecteren, maar er was bijna niemand. Het was ons laatste aperitief.

Later die avond werd heel Italië per decreet tot noodgebied verklaard. Verplaatsingen zijn niet meer toegestaan en alle bars en restaurants zullen om zes uur sluiten.

Er begonnen zich rijen te vormen voor de avondwinkels.

Schrijver Ilja Leonard Pfeijffer woont in Genua. Op deze plek schrijft hij over de impact die het coronavirus heeft op het leven daar.