Recensie

Recensie Film

Als je bang bent dat je kind een monster is

Drama In ‘Porselein’ wordt een stel ermee geconfronteerd dat hun zoontje mysterieus gedrag gaat vertonen. De vraag wat er met hem aan de hand is, zet hun huwelijk onder zware druk.

Als zoontje Thomas mysterieus gedrag begint te vertonen, komen er scheuren in het modelhuwelijk van zijn ouders, in ‘Porselein’.
Als zoontje Thomas mysterieus gedrag begint te vertonen, komen er scheuren in het modelhuwelijk van zijn ouders, in ‘Porselein’.

Zou het de angst zijn van elke moeder om een monster te baren? Of van elke ouder dat alleen jij dat neergedaalde engelenkind begrijpt (zelfs als het monsterachtig en onbegrijpelijk lijkt) en je partner niet?

In haar debuutfilm Porselein maakt psycholoog en fotograaf Jenneke Boeijinck van dat soort concrete vragen metaforische abstracties. Dat gaat zo ver dat zelfs de achtjarige Thomas, die met zijn mysterieuze gedrag het traditionele modelhuwelijk van Anna en Paul uiteen scheurt, zelf ook een metafoor wordt. Het kind als symbool voor wat er toch al mis is in een relatie. De eerste hints daarvoor worden al gegeven als het kind alleen nog maar lief en mooi is. Maken de ouders het ziek? Zijn steeds meer kinderen niet te diagnosticeren door het perfectionisme van hun opvoeders?

Boeijinck schreef het scenario voor haar eerste lange speelfilm met inmiddels ex-echtgenoot, theatermaker Thibaud Delpeut. Het zeven jaar durende schrijfproces krijgt zo ook iets van zelfreflectie en relatietherapie. Het verklaart misschien ook waarom de film soms zo discreet en hermetisch, en soms zo onverschrokken en to the point is. Er sluimert van alles onder de oppervlakte in deze mix van het momenteel in de bioscoop draaiende System Crasher en de moderne klassieker We Need to Talk About Kevin. Zou het ook de angst zijn van elk kind, dat z’n ouders hem een monster vinden?