Recensie

Recensie Theater

Ongegeneerd hoesten en blaffen in nieuwe dansen van Introdans

Zeker voor het jonge publiek bieden de technologieën die Middendorp in zijn balletten verwerkt veel herkenbaars: gaming, selfies, motion capture, computeranimatie.

Introdans danst ‘Gek gezicht’ tijdens de première Arnhem.
Introdans danst ‘Gek gezicht’ tijdens de première Arnhem. Hans Gerritsen

Alsof de duvel ermee speelt: de familievoorstelling Gek gezicht van Introdans lijkt wel een instructie-demonstratie „wat NIET te doen bij een corona-epidemie”.

In Swingle Sisters van de Zweed Alexander Ekman, wordt door drie danseressen naar hartenlust voluit, zonder hand voor de mond, ritmisch gehoest en geblaft, als in een barokke canon. Die ironie ontgaat zelfs de vele kinderen in de zaal niet. Ook in Whim, Fracture Fairytale, eveneens een voorbeeld van Ekmans kundig gemaakte onzinballetten, wordt ongegeneerd de ruimte in gehoest. Het virtuoze gehannes met stoelen, zitten, verzitten, door elkaar heen kletsen en kibbelen was eerder te zien in So You Think You Can Stoelendans.

Ouders en kinderen amuseerden zich daarvoor al uitstekend bij de première van Face Machine van David Middendorp. Zeker voor het jonge publiek bieden de technologieën die Middendorp in zijn balletten verwerkt veel herkenbaars: gaming, selfies, motion capture, computeranimatie.

De draak steken met selfies

In Face Machine wordt de draak gestoken met de selfie. Dankzij overheadprojectie lijken dansers zich over het live, enorm uitvergrote gezicht van een collega te bewegen, die hen wegblaast, opslurpt of uitgebreid likt (rode virusvlag!). Aardige gimmick, zij het te lang uitgesmeerd.

Het eveneens nieuwe Wereldleiders pretendeert meer. Heel overtuigend uitgewerkt is het thema van machtige politici die over de rug van de burgerbevolking rivaliseren echter niet. Ruben Ameling en Aymeric Aude bevechten elkaar in een geprojecteerde game-achtige omgeving, waar zij virtueel door een dikke laag lappenpoppen waden. Bij vlagen levert hun strijd mooi getimede, strakke dans op, met snel afgeweerde kliefbewegingen, een knietje, borststoten. Nu en dan klink een vruchteloos „Order!”

Middendorps bewegingstaal is ook in het poëtische Blue Journey (2008) niet bijzonder, een soort generieke, licht verteerbare hedendaagse jazzdans. Zijn kracht ligt in de toepassing van hi-tech, wat zijn balletten aantrekkelijk maakt voor een breed publiek. Maar een choreografische signatuur zou zijn werk écht interessant maken.