Recensie

Recensie Muziek

Playmobilpoppetjes zorgen voor aantrekkelijke chaos op Grasnapolsky

Pop Grasnapolsky is een festival voor de stoere popliefhebber. Je moet geïnteresseerd zijn in onbekende bands en opgewassen zijn tegen wintertemperaturen. Het speelt zich af in een voormalige kartonfabriek in Scheemda, Oost-Groningen.

De Dansers op Grasnapolsky
De Dansers op Grasnapolsky Foto Rogier Boogaard

In Scheemda, ten oosten van Groningen, staat een voormalige strokartonfabriek, toepasselijk genaamd De Toekomst. In dit uitgebreide complex werd afgelopen weekend voor de tweede keer het popfestival Grasnapolsky gehouden. Grasnapolsky, dat ooit begon in het art deco gebouw van Radio Kootwijk op de Veluwe, is een festival voor de stoere popliefhebber. In meerdere opzichten: je moet geïnteresseerd zijn in volslagen onbekende bands en opgewassen zijn tegen alles wat komt kijken bij een ‘winterfestival’ en wintertemperaturen. Buiten is het guur, maar binnen wordt het hart verwarmd door onder anderen de Belgische zangeres Ikraaan. Zij bezingt haar oprechte zielenroerselen („Ik ben alleen”), begeleid door de schuifelende beats van een dj.

De ongeveer 1500 bezoekers logeren dit weekend in de omgeving, in vakantieparken of hotels, en worden van ’s ochtends tot ’s nachts vermaakt. De Toekomst is, afgezien van de voor sommige bezoekers flinke reisafstand, een ideale locatie voor een winterfestival. Het toch al indrukwekkende gebouw werd aangekleed met kunst en decoraties, overal zijn ‘zitjes’. En groot voordeel: anders dan bij Radio Kootwijk hoef je niet naar buiten. Alle acts zijn binnendoor bereikbaar.

Bolkokers

De muzikale programmering was dit jaar obscuurder dan vorig jaar, toen een grote hiphopdelegatie aantrad. Nu zijn bijna alle acts nog pril. Het aandeel van Belgische acts valt op: Willie Organ zingt verhalend („Ik wil niet meer leven/ met een wekker om half zeven”) en de vrouwelijke dj Black Mamba put uit Afrobeats.

Het mooie van De Toekomst is dat een deel van machinerie bewaard bleef. Zo loop je via een kunst-route met subtiele beelden van Noortje Haegens, naar een ruimte genaamd ‘Bolkokers’. Hier staan nog altijd de bolvormige, draaiende ovens waarin ooit het strohaksel tot pap werd gekookt. Opgesteld achter deze enorme bollen lijken de vier in kleurige overalls geklede leden van de band Kieff op playmobilpoppetjes. Bij het nieuwe Kieff, uit Leiden wordt de zang melodieus over drie stemmen verdeeld, puntige gitaarriffs bieden op tegen beukende jungledrums. Resultaat is een ongebreidelde chaos, en een gewaagde kijk op gitaarrock. Ook het al bekendere Jo Goes Hunting uit Nijmegen creëert chaos, maar op een beheerste manier. Zanger Jimmi Hueting, in het centrum van het podium achter zijn drumstel, heeft een krachtige, gebiedende zangstem. De meanderend bespeelde instrumenten schikten zich naar zijn accenten, tot een soms onnavolgbaar maar aantrekkelijk geheel.

Hiphop-soulformatie Kay Slice, een live band rond de uit Ghana afkomstige zanger Slice, gaf de mix van hiphop, afro en soul net te weinig eigenheid mee. Maar ook dit kan een band voor ‘de toekomst’ blijken.