Recensie

Recensie Muziek

Rihms ‘Sostenuto’ is als een Berg-partituur door wazige bril

De Franse operadirigent Alain Altinoglu timmert symfonisch aan de weg. Donderdag maakte hij zijn debuut bij het Concertgebouworkest. Pianist Jean-Yves Thibaudet soleerde in Ravels Pianoconcert in G.

Dirigent Alain Altinoglu debuteert deze week bij het Concertgebouworkest. Foto Fred Toulet
Dirigent Alain Altinoglu debuteert deze week bij het Concertgebouworkest.

Foto Fred Toulet

Over de fijne operaneus van dirigent Alain Altinoglu kunnen we het eens zijn. In 2016 trad de Fransman met Armeense roots aan als chef van de Brusselse Munt, waar hij afgelopen december bijtekende tot 2025. Succesvolle gastdirecties deed hij bij grote operahuizen als de Met in New York, de Wiener Staatsoper en Covent Garden in Londen.

Maar ook symfonisch timmert Altinoglu aan de weg. De Berliner en Wiener Philharmoniker, het Boston Symphony Orchestra; het is maar een greep uit de toporkesten waar hij de afgelopen twee jaar debuteerde. Sinds deze week kan hij ook een vinkje zetten achter het Concertgebouworkest. Op het programma de première van een opdrachtwerk van de Duitse componist Wolfgang Rihm.

Sostenuto heet het tien minuten durende stuk waarin de veelschrijvende Meister met een groot orkest de werking van het middelste pianopedaal imiteert. Tonen van een expressieve fluitmelodie of vioollijn laat hij doorsijpelen in de binnenste orkestgelederen, om daar na te gonzen bij wijze van uitgecomponeerde resonantie.

Alsof je een Berg- of Schönberg-partituur door een wazige bril bekijkt.

Mooi hoe Altinoglu met een heldere, gecontroleerde slag toch duidelijke contouren wist aan te brengen in het diffuse klankbeeld, en een door snaredrum, grote trom en pauken aangevuurde climax stevig oppookte.

De Franse pianist Jean-Yves Thibaudet studeerde bij de legendarische Aldo Ciccolini. Die leerde zijn pupil met hoeveel helderheid je Ravel kunt spelen. Dat Thibaudet die lessen goed in zijn oren heeft geknoopt, liet hij horen in het Pianoconcert in G.

Neem het eerste deel. Razendsnel schakelde Thibaudet tussen ritmisch puntig spel, ronkende bassen en legatolijnen (links) onder vlinderende trillers (rechts), zonder een moment aan verfijning in te boeten. Of het tweede deel: teder-romantisch zonder kitsch te worden.

Na de pauze ging Altinoglu het orkest voor in een sterke uitvoering van Francks Symfonie in d-klein. Afgewogen opbouw, hoekdelen vol momentum, en prachtige althobosolo’s in het Allegretto.