Na de talkshowoorlog, nu een typetjesoorlog

Zap Een groot contrast tussen de gereserveerde houding van Wendy van Dijk in DWDD en de anarchie in de fragmentjes uit haar nieuwe typetjesprogramma Wie het laatst lacht.

Maarten en Vincent van Rossem bezoeken Chateau Wijnland in De TV Kantine.
Maarten en Vincent van Rossem bezoeken Chateau Wijnland in De TV Kantine. Beeld RTL4

Krijgen we nu de talkshowoorlog in de pacificatiefase is beland, ineens een typetjesoorlog op televisie? Uitgerekend op de avond waarop het RTL-verkleedfeestje De TV Kantine aan een nieuw seizoen begon, meldde Wendy van Dijk (SBS) in De Wereld Draait Door dat zij zich weer tot de typetjesvertolking heeft bekeerd.

Dat deed ze in een merkwaardig gesprek, waarin Matthijs van Nieuwkerk een wel zeer omzichtige poging deed om Van Dijk te ondervragen over de laagconjunctuur van haar loopbaan (inzakkende kijkcijfers, een lawine aan gemene stukjes in de showbizpers), terwijl zijn gast alles op alles zette om haar innerlijk buiten beeld te houden. Er was een groot contrast tussen de gereserveerde houding van Van Dijk en de anarchie in de fragmentjes uit haar nieuwe programma Wie het laatst lacht.

De TV Kantine lachte het eerst, met een Chateau Meiland-parodie: ‘Chateau Wijnland’. Daarbij kon ik geen enkel significant verschil ontdekken tussen de imitatie-kasteelbeheerder en de ‘echte’ Martien Meiland. Björn de Vries (een TikTokgrootheid, u hoeft dat verder niet op te zoeken) gaf een uitstekende parodie op Martien Meiland ten beste – al kun je ook stellen dat maniertjeskoning Martien Meiland eigenlijk al een persiflage van zichzelf is.

Intussen leek er echt een typetjesoorlog uitgebroken, want Irene Moors en Carlo Boszhard regen vooral de grappen over concurrent John de Mol aaneen. De Talpa-baas banjerde door het kasteel om de succesformule nog aan te scherpen met ideeën waarover hij zei: „Dat heb ik bedacht, want dat heb ik betaald.”

Het geheim van het succes van De Mol bleek een metalen kantoorkast waarin hij twee zaken bewaarde: een autocue en zijn zuster Linda. Die autocue probeerde hij aan de Meilandjes te slijten, maar bij het openen sneed Martien zich aan de doos. (Zijn vrouw: „Dat is dan ook voor het eerst.” Grappen in De TV Kantine zijn niet per se subtiel.)

Toch zat ik even later op het puntje van mijn stoel toen twee morsige kerels de deur binnenstapten, waarvan de voorste ernstig zei: „Dit is dus een piepende deur.” Daar zijn de Van Rossems! In Chateau Meiland! Al snel mopperde een levensechte Maarten: „Het succes van het programma duidt er eigenlijk op dat een aanzienlijk deel van Nederland totaal krankzinnig is.” Toen Martien Meiland de smoezelige Van Rossems subiet uit zijn chateau wilde kieperen, hield zijn dochter hem tegen: „Zij zijn ook van tv.”

En de tv is één grote familie, zeker in De TV Kantine. Helemaal betekenisloos was het niet dat Moors en Boszhard uitgerekend Meiland en Van Rossem samenbrachten. Ze mogen programma’s maken voor ver uit elkaar liggende doelgroepen, uiteindelijk delen ze een unique selling point: hun authenticiteit. Het was ook al geen toeval dat de ook al zo ‘authentieke’ Britt Dekker (een absolute glansrol van Elise Schaap) langskwam in de aflevering.

Helemaal aan het eind kon iemand niet op het woord authentiek komen en vulde John de Mol het per abuis aan tot ‘autocue’, waarmee de beoogde tegenstelling helemaal was uitgeserveerd. Aan de ene kant de Meilands, de Van Rossems, de Dekkers en andere onverstoorbaren – aan de andere kant John de Mol met zijn alomtegenwoordige autocue. Plus een dubbele bodem: want als je authenticiteit zo goed kunt imiteren, is die misschien toch zo authentiek niet meer.

Zoals je soms na een weekje televisie kijken het idee hebt dat je tegenover een menigte staat die in koor roept: „Ja, wij zijn allemaal authentiek!” Waarbij je de horizon afspeurt naar die ene zonderling die zegt: „Nee hoor, ik niet.”

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.