Brieven

Ontvadering? Juist meer vaderschap!

Foto ANP

Het nieuwe boek van psychiater Frank Koerselman heet Ontvadering (‘Een man moet flink zijn. Een váder moet flink zijn. Niet huilen’, 27/2). Een term die synoniem is geworden aan de ondergang van mannelijke autoriteit. Wat er daadwerkelijk aan de hand is de laatste decennia, godzijdank, is het tegenovergestelde: een uitbreiding van het begrip vaderschap. In het geweld van de ‘papadag’ en vaders die op hun kinderen ‘passen’ tegenover moeders die als vanzelfsprekend voor hun kinderen zorgen, zien we steeds meer het belang in van betrokken vaderschap. Ouderschapsverlof wordt uitgebreid voor mannen. De overtuiging dat vrouwen geschikter zijn om voor de kinderen te zorgen, neemt af. En Nederlandse mannen gaan, al verloopt de stijging traag, meer voor hun kinderen zorgen. Het krappe keurslijf van kostwinnerschap, dat voorheen nog veel sterker verbonden was aan vaderschap, wordt dus losser. Onderzoek laat zien dat betrokkenheid van vaders een positieve uitwerking heeft op de ontwikkeling van hun kind(eren), op de relatie tussen heteroseksuele ouders en voor de ontplooiing van moeders. Het betekent dat mannen, door een verruiming van gendernormen en beleid, meer vrijheid krijgen om te kiezen hoe ze er voor hun kind(eren) zijn.

Teruggrijpen naar het giftige archetype van de dominante, onverschillige en zelfs gewelddadige vader wiens vaderschapsrol niet meer inhoudt dan holle autoriteit, helpt niemand. Vaders zelf niet, moeders niet, kinderen niet. Gelukkig staat dit type vader dan ook onder druk. De meer betrokken vader komt op. Van ontvadering dus geen sprake. Het tegenovergestelde gelukkig wel.


sociologe