Olcay Gulsen terug naar de schaamte

Zap In de reeks ‘Olcay en Huiselijk geweld’ (Net5) ziet de voormalige mode-ondernemer haar eigen jeugd onder ogen.

Olcay Gulsen bij het huis uit haar jeugd in 'Olcay en huiselijk geweld' (Net5) Talpa
Olcay Gulsen bij het huis uit haar jeugd in 'Olcay en huiselijk geweld' (Net5) Talpa

In het verder vergetelijke programma Beter laat dan nooit zat anderhalf jaar geleden een scène die me is bijgebleven. Acteur Peter Faber en presentator Olcay Gulsen zaten in een parkje in Tokio, geloof ik. Plotseling vroeg Faber: „Heeft vroeger toen je kind was weleens iemand tegen je gezegd: Ollie, je bent het meest liefdevolle, meest waardevolle mens dat er ooit op aarde is geweest, je bent om van te houden?” Gulsen schoot onmiddellijk vol. Toen Faber haar vaderlijk vroeg waarom, vluchtte ze in algemeenheden.

Inmiddels is duidelijk wat er op dat moment door Gulsens hoofd ging. Woensdag zond Net5 de eerste aflevering uit van de serie Olcay en huiselijk geweld, waarin we Gulsen op een winterochtend een treurige buurt in Waalwijk zien binnenrijden, op weg naar de straat waar ze van haar vierde tot haar veertiende heeft gewoond, met vier zussen, een broer, haar moeder en een zeer gewelddadige vader. „Ik ben hier nooit meer teruggeweest”, zegt Gulsen terwijl ze uitstapt. Het autoportier veert bijna terug in haar gezicht.

Wanneer ze bij het oude rijtjeshuis van de familie Gulsen aankomen, lijkt Olcay haar best te moeten doen om niet dóór te lopen. „Dit is het huis, ja. Verschrikkelijk. Ik kan er niet naar kijken.” Dat is niet overdreven: Gulsen staat half weggedraaid van het pand als ze vertelt over haar vader die de deur intrapte, hoe ze hoopte dat iemand haar zou komen redden. „Er kwam nooit iemand.” Dan onderbreekt ze zichzelf: „Mogen we hier weg?” Van buiten beeld klinkt het: „Serieus?”. Gulsen: „Ja.”

Pas om de hoek – waar ze vijfentwintig jaar geleden op straat speelde, hopend dat de andere kinderen niet zouden horen welk geschreeuw uit haar huis kwam – vertelde de presentatrice verder over haar psychisch zieke vader die haar moeder sloeg, en hoe de kinderen tussenbeide probeerden te komen, en dan ook klappen kregen.

Buren beperkten zich tot het bellen van de politie als het weer eens mis was – de eenzaamheid van het kind moet kolossaal zijn geweest. Later in een nieuw huis kwamen de buren zelf kijken of ze konden helpen, in plaats van dat ze alleen de politie belden. Gulsen: „De politie voelde niet als een verlossing. Je denkt: Ga maar snel weg, dan doen wij weer of er niets aan de hand is.”

Voor het eerst praten met zussen

Misschien was ‘schaamte’ wel het woord dat Gulsen het vaakst uitsprak in de uitzending. De presentator wilde met al haar kracht aandacht vragen voor geweld achter de voordeur, maar vocht zichtbaar tegen de impuls om hard weg te rennen.

Olcay en huiselijk geweld ging niet alleen over Gulsen zelf. Ze ging op patrouille met de politie („elke zes minuten is er in Nederland een melding van huiselijk geweld”), bezocht slachtoffers, therapeuten en daders. Daarbij klonk net wat te veel dramatische muziek, die aandikte wat op eigen kracht al ellendig genoeg was. Gulsen is niet de beste interviewer van Nederland, maar dat stoort niet: de volharding waarmee ze haar missie ter hand neemt, draagt het programma.

Tot die missie behoorde ook dat Gulsen voor het eerst met haar vier zussen (waar de broer was, bleef onduidelijk) over hun helse jeugdjaren sprak. Makkelijk ging dat niet. De oudste zus vertelde hoe zij graag over het verleden wilde praten, maar dat Gulsen tien jaar lang te druk bezig was met haar werk als mode-ondernemer.

Ze wilde zo graag laten zien dat het gezin waar je uit komt, niet hoeft te bepalen wie je wordt, zei Gulsen over haar ambitie. „Dat was mijn hogere doel. Tot ik daar was en dacht: nu ben ik nog waar ik was begonnen.” Dat zal ongeveer het moment zijn geweest waarop ze met Peter Faber in Tokio op een bankje belandde.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.