Recensie

Recensie

De nieuwe Lexus is het best geïsoleerde bejaardenhuis van de wereld

Autotest De Lexus is een bron van gerieflijk reisgenot voor wie niet afknapt op de presentatie, schrijft
De Lexus RX 450h.
De Lexus RX 450h. Foto Merlijn Doomernik

Normale automerken ontstaan via natuurlijke selectie. Een uitvinder begint anno 1885 in een Duitse schuur te sleutelen. Een congeniale partner brengt de technische genese in een stroomversnelling. Spontaan ontbrandt de intellectuele synergie die in een symbolische bevruchtingsdaad het merk Mercedes baart.

Lexus is een reageerbuisbaby uit genetisch gemanipuleerd Toyota-dna, het kind van een besluit. De Toyota-leiding neemt zich voor de beste limo van de wereld te gaan bouwen. De knapste koppen van het huis zwoegen zes jaar onder de knoet van een bestek dat het onmogelijke eist. De auto moet goedkoper, beter, zuiniger en sneller worden dan welke Europese elitesloep ook. Eerst halen ze alle beoogde concurrenten van Mercedes tot BMW tot de laatste bout en moer uit elkaar om het geheim van Duitse bouwkwaliteit en technologie te ontrafelen. Vervolgens zetten ze hun partners onder druk. Kijk, horen de leveranciers, dit is een BMW-schroef; die gaan jullie beter én goedkoper maken. Ze bouwen 450 prototypen. In 1989 presenteren ze de Lexus LS400, inderdaad de beste auto van de wereld. In de cabine van die vette, futloze verschijning wacht een ongeëvenaarde proeve van verfijning; doodstil en vorstelijk.

Nu is Lexus dertig jaar in Nederland. Ik vier het met de grootste suv die ze hebben, de vernieuwde RX 450h. Stillere banden, nog meer door mij principieel genegeerde multimedia-Spielerei. In de koplampen zit een draaiend spiegeltje voor een grootlichtbundel die dreigende obstakels elektronisch uitlicht. Typisch Lexus, die permanente evolutiekoorts. Dit is hem dan, de archetypische Dierbare Vijand, een van de weinige suv’s die onweersprekelijk boven de wet staan. Een bron van comateus gerieflijk reisgenot voor wie niet afknapt op een presentatie waarover, sinds Lexus aan design doet, de meningen uiteenlopen. De zandlopergrille draagt de sporen van een wreed sm-spel, alsof het rooster halverwege met een wurgkoord is gekeeld. Over de zijruiten loopt een chroomlijn die via de C-stijl als een glijbaan afdaalt, waarna hij in een volstrekt zinledige parallelbeweging nog een tijdje optrekt met een ander lijntje. Enfin, je pikt hem er wel meteen uit.

Anderzijds laat de hybride reus niets na om aan de openbare aandacht te ontsnappen. In de stad rijdt hij frequent elektrisch en de zescilinder evenaart de twee elektromotoren in terughoudendheid. Op de grens van het gehoor volgt hij met zijn luie, traploze hybrideautomaat romige akoestische curven van zacht naar onhoorbaar.

Milieubijdrage

De RX is de luxury suv van Lexus. Het merk verkocht er sinds 1998 drie miljoen. Dit is een slecht moment om de staf te breken over de door mij bestreden noodzaak van zijn genre. Het hybride deel van Lexus’ suv-karavaan – en intussen is hij uitsluitend met zo’n aandrijflijn verkrijgbaar – heeft mogelijk meer aan het milieu bijgedragen dan de 30.000 Model 3’s die Tesla afgelopen jaar in Nederland afzette. In een suv-debat zou Lexus mij op een sigaar uit eigen doos trakteren. „Jij, die de suv-mens neerzet als een onverbeterlijk gewoontedier, eist van ons tegen je eigen defaitisme in dat we hem tot beter inzicht brengen. Maar wij sleurden hem tenminste uit een Duits achtcilinderfregat met een drankverbruik van 1 op 8. Nou jij weer.” Ook waar. De RX haalt met enige discretie 1 op 12. Het scheelt 30 procent, voor wat het waard is.

Discreet word je overigens automatisch in een Lexus. Niemand zal in de verleiding komen het volle pond van 313 paardenkrachten uit dat dikke lijf te persen. Men laat zich kalmpjes pamperen. Alles aan die auto voelt als een beloning. Men is in bijbels perspectief ‘het hijgend hert, der jacht ontkomen’. Men taalt niet langer naar de strijd, men rust. In geen auto heb ik zulke serene, vruchtbare gedachten.

Dat is omdat we voor elkaar gemaakt zijn. Lexus stichtte een eretempel voor mijn absolute leeftijd, die ergens tussen de zestig en vijfenzeventig schommelt; een sereen, welverdiend naspel van een eerbaar leven. Wind- en bandengeruis zijn geëlimineerd, in de geweldige carrosserie kraakt niets. Dit is zonder twijfel het best geïsoleerde bejaardenhuis van de wereld.

Alleen de stoelen zijn voor evaluatie vatbaar. Ze zijn me iets te hard en utilitair. Qua zijdelingse steun en algehele zachtheid kan het beter. Weelderige kussens van barokke overdaad wens ik mij, het donzen dekbed van Gods troon. Als ik aarzel dit te zeggen, dan alleen uit vrees dat de chef zitcomfort van Lexus harakiri pleegt als hij dit leest. Gefaald!