Opinie

Aanvalsplan

De afgelopen weken hebben verschillende professionals, politici, programmamakers en columnisten – waaronder ik – het gehad over drillrap. Drillrap krijgt eindelijk de aandacht die het verdient. Na het nader bekijken van iets wat we met elkaar al honderd keer hadden bekeken, lijkt het erop dat we nu snappen hoe groot het probleem daadwerkelijk is en welk invloed drillrap heeft op jongeren. Een van de voornaamste effecten is dat jongeren, voornamelijk minderjarigen, vaker messen en wapens bij zich dragen. Kortom, de aandacht is goed, zo zorgen we er tenminste met elkaar voor dat drillrap niet alleen trending is op Youtube, maar dat we als burgers ook alerter zijn en gaan nadenken over een oplossing.

Bij Leefbaar Rotterdam menen ze dè oplossing te hebben gevonden. Joost Eerdmans pleit voor een aanvalsplan tegen wapengeweld. Ironisch, een aanval, waarmee we de jongeren leren niet aan te vallen, maar goed; dat is niet het punt dat ik wil maken. Dit plan behelst onder andere een ov-verbod, fouilleeracties rond scholen, een minimumstraf van zes maanden voor bezitters van een illegaal wapen en een verbod op clips waarin met messen en wapens wordt gezwaaid. Hij zegt ook: „daarbij moeten we niet stoppen bij de grens, dat doen we met kinderporno-netwerken ook niet”.

Geen onlogische standpunten voor een partij die niet echt bekend staat om haar voorstellen voor preventieve maatregelen, maar dan komt het: Eerdmans wil naast de bovengenoemde maatregelen ook een verplichte etnische registratie. Wederom ironisch, omdat hij bij het kinderporno-netwerk dat hij aanhaalt ook niet om etnische registratie vraagt, om vervolgens doelgroepenbeleid te kunnen hanteren. Dit is overigens niet de eerste keer dat een dergelijk voorstel uit de koker van Leefbaar Rotterdam komt. Eerder opperde Tanja Hoogwerf het idee om op etniciteit te registreren bij politieverdachten en pleitte zij voor meer focus op etniciteit bij criminaliteitscijfers.

Etniciteit lijkt een obsessie voor Leefbaar Rotterdam, maar dat is de halve waarheid. Etniciteit is voor Leefbaar Rotterdam enkel relevant als ze bepaalde doelgroepen in de samenleving kunnen wegzetten en dehumaniseren door ze met statistieken af te schilderen als crimineel of anderszins problematisch. Hetzelfde soort statistieken waar Leefbaar Rotterdam van wegkijkt als het gaat over onderwijs, armoede, huisvesting en andere thema’s. Ik zou er graag aan willen toevoegen dat het mij verbaast, maar de waarheid is ook dat het mij niet verbaast en dat is pijnlijk voor een partij die het woord leefbaar draagt in haar naam.

Het is simpele, maar effectieve politiek, waar Leefbaar Rotterdam zich graag voor leent: populisme. Een simpele oplossing voor een complex probleem, om zo te doen voorkomen alsof iedereen ligt te slapen en enkel Leefbaar Rotterdam actie durft te ondernemen. Of deze acties wat opleveren of dat we inmiddels weten dat repressief beleid niet per se leidt tot minder crimineel gedrag, doet er niet toe. Als Leefbaar Rotterdam oprecht is in het oplossen van deze problematiek, laten ze de obsessieve focus op etniciteit achter zich en gaan ze daadwerkelijk wat doen aan de verbetering van de woon-, werk- en veiligheidsomstandigheden van de wijk. Daar hebben de mensen namelijk echt wat aan in plaats van een mooie quote in de krant voor je eigen achterban.

Halil Karaaslan is programma-manager diversiteit en inclusie in de sociale sector. Hij schrijft de komende periode een wisselcolumn met Mirjam de Winter.