Opinie

Broodje banaan

Marcel van Roosmalen

Zoals alle begraafplaatsen heeft ook openbare begraafplaats ‘Het Blok’ in Krommenie z’n pareltjes. De imponerende eenvoud van twee enorme zandkleurige stenen uit het begin van de vorige eeuw. ‘Vader’ en ‘Moeder’. Alsof ze nog steeds met z’n tweeën in de echtelijke sponde lagen.

Ook mooi: vier stenen met dezelfde tekst, bij toeval naast elkaar terechtgekomen.

‘Voor altijd in ons hart’.

Jongetje van zes – lieve moeder en oma – man alleen – lieve opa; je stelde je die levens voor.

Voorzichtig voorjaar, kwetterende vogels, een goed onderhouden heg, motregen, een berg zand, een priester met een microfoon, veel laag overkomende vliegtuigen.

Na het afscheid passeerde ik het graf van oud-wielrenner Gerrie Knetemann.

Ik liep ervoor terug, ja het was hem echt.

Gerard Friedrich Knetemann.

Het stond er niet op, maar ‘voor altijd in ons hart’ had hier wel gekund.

Meteen herinneringen. Begin jaren tachtig, zomers met Radio Tour de France in Zwitserland.

Iedere dag een interview met Gerrie Knetemann over zijn dag. En tussendoor ook nog het liefst zo vaak mogelijk, want zo veel kleurrijke renners waren er toen nou ook weer niet.

We zaten in het gras. Lunch van de opklaptafel, het zilverfolie van stukjes kaas peuterend. Theo Koomen (ook dood) die rijdend naast Gerrie tijdens een etappe informeerde naar de witte kadetjes van Knetemann.

„Wat heb je erop, Gerrie?”

Gerrie Knetemann, alsof hij in een broodtrommel keek: „Twee met hagelslag en twee met banaan.”

„Wat bewaar je voor het laatst?”

„Die met banaan.”

Mijn vader, roerend in de oploskoffie: „Dat wil ik ook wel eens in mijn broodtrommel, een boterham met banaan.”

Ik fantaseer er nu bij dat mijn moeder daar dan serieus op inging, dat ze ging zeggen dat ze ook al wel eens speculaas op zijn brood had gedaan, maar dat ze gewoon nog nooit had nagedacht over fruit op brood. Ze gaf het fruit liever los mee.

„Wie doet er nou banaan op brood?”

Gerrie Knetemann wel schijnbaar.

Een blauwachtige steen met een regenboogje eraan vanwege die wereldtitel.

Gerrie Knetemann: stratenmaker, vallen, opstaan, wereldkampioen, janken bij Mart Smeets na het winnen van de Amstel Gold Race, alweer vijftien jaar geleden veel te jong overleden, algemene begraafplaats ‘Het Blok’ in Krommenie.

Even verderop een dikke poes, languit, spinnend op een grafzerk.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.