Brieven

Brieven

Foto Ben Hansen/ANP

De necrologie over Carel Muller (Profeet van de ‘spontane zelfontplooiing’, 28/2) doet de man geen recht. Hij heeft een belangrijke rol gespeeld in de behandeling van mensen met een verstandelijke beperking. Als je in de jaren zeventig kerngezond was maar een verstandelijke beperking had, liep je een grote kans veroordeeld te worden tot een levenslang verblijf in een ziekenhuis in de bossen. Je hele leven werd ondergeschikt aan een medisch behandelregime, met medicijnen, witte uniformen en leefgroepen van ‘medepatiënten’ waar je niet voor gekozen had. Zonder enige zelfbeschikking. Tegenwoordig vinden we het normaal dat mensen ongeacht hun zorgbehoefte in een gewone buurt leven, waar de buren hopelijk naar elkaar omkijken. Je kunt zelf beslissen hoe je leeft en met wie. Met – dat is het streven – ondersteuning op maat. Die omslag is het resultaat van een brede emancipatiebeweging, die begon met Carel Mullers Nieuw Dennendal. Die beweging riep indertijd veel weerstand op. De hetze in De Telegraaf, in het artikel genoemd, getuigt daarvan. Maar de necrologie ademt dezelfde geest: het beschrijft een losgeslagen bende hippies, met orgies en drugs, en met Muller als sekteleider. Pas in de slotzinnen lezen we over de maatschappelijke betekenis van de beweging waar de man voor stond.