Recensie

Recensie Film

‘Richard Jewell’: sterk verhaal in no-nonsense stijl

Biopic De bewaker die in 1996 tijdens de Olympische Spelen in Atlanta talloze levens redde door een pijpbom te vinden, wordt opeens zelf hoofdverdachte voor de FBI.

Richard Jewell was een held die de pech had meer te overtuigen als schurk. Clint Eastwood maakte een solide biopic met Paul Walter Hauser in de hoofdrol.
Richard Jewell was een held die de pech had meer te overtuigen als schurk. Clint Eastwood maakte een solide biopic met Paul Walter Hauser in de hoofdrol. Foto Claire Folger/Warner Bros.

Heldendom, daar draait het nu om bij regisseur Clint Eastwood (89). Gewone kerels – American Sniper, 15:17 to Paris – wier heldendaden soms tot problemen leiden. Zo redde piloot ‘Sully’ Sullenberger 155 passagiers door zijn vliegtuig in de Hudson te parkeren, maar moet hij zich in Sully (2016) daarna verdedigen tegen regelfetisjisten.

In Richard Jewell krijgt de corpulente bewaker die in 1996 tijdens de Olympische Spelen in Atlanta talloze levens redde door een pijpbom te vinden het voor zijn kiezen. Even is hij een nationale held, tot de krant Atlanta Journal-Constitution meldt dat de FBI hem als hoofdverdachte beschouwt. Er volgen maanden van door de FBI aangewakkerde ‘trial by media’ en belegering door de pers. Na afloop maakt het openbaar ministerie – vrij uniek – excuses.

Richard Jewell is solide Eastwood: een sterk verhaal in klassiek no-nonsense stijl. Paul Walter Hauser vindt als de soms irritant naïeve streber Jewell tegenwicht in de rebelse advocaat Watson Bryant (Sam Rockwell), die in deze nieuwsoorlog niet te beroerd is de tranen van apetrotse moeder Bobi (een terechte Oscarnominatie voor Kathy Bates) in de strijd te werpen.

FBI en oude media zijn ook de gebeten honden van Donald Trump. Maar het is echt gebeurd; kwalijk is hooguit dat Eastwood zich in een film over karaktermoord zelf schuldig maakt aan ‘slut shaming’ als hij laat zien dat journaliste Kathy Scruggs een FBI-agent (Jon Hamm) in ruil voor seks de scoop over Jewell aftroggelt. Olivia Wilde zet Scruggs neer zoals zij was: rauw, seksueel expliciet, hard drinkend en vloekend: ‘one of the boys’. Ze kan zich niet langer verweren, want in 2001 stierf Scruggs na jaren van stress en rechtszaken aan een overdosis morfine. Haar scoop klopte, maar niet elk nieuws is ‘fit to print’.

Les twee van Richard Jewell: profilering van daders, een FBI-uitvinding, is geen bewijs. Dat bewijs pleitte Jewell direct vrij, maar hij paste zo fraai in het profiel van de ‘lone bomber’ dat de FBI de kubus in het ronde gat bleef hameren.

Richard Jewell overtuigt als anatomie van een mediahype en als portret van een held die de pech heeft meer te overtuigen als schurk. Ook een corpulent moederskindje met ‘law and order’-obsessies kan de juiste man op de juiste plek zijn.