‘Hij was mijn prins op het witte paard, ik was zijn prinsesje’

Exgenoten Hoe kijk je terug op een relatie? Na twintig jaar huwelijk begon Ruben plots te veranderen en was Nazima’s ‘sprookje’ uit.

Illustratie Martien ter Veen op basis van privéfoto’s

Ruben

‘Nazima was prachtig, met haar lange krullen, leren broek en kekke laarsjes. Ik viel op haar juist omdat ze geen klassieke Hindoestaanse dame was. We hechtten beiden aan tradities, aan onze cultuur, maar waren ook geïnteresseerd in de wereld om ons heen. We gingen in die eerste jaren heel veel uit, naar concerten en theater. De familie vroeg weleens: wanneer komen de kinderen? Maar wij genoten nog te veel van elkaar en onze vrijheid. Toen de kinderen er eenmaal waren, vormden we een perfect team.

„Dat we het toch niet hebben gered lag voor 100 procent aan mij. Rond mijn 45ste zat ik niet lekker meer in mijn vel. In mijn zoektocht naar verlichting werd ik vegetariër, zwoer drank en sigaretten af. Ik las boeken over spiritualiteit, mediteerde en begon met yoga. Nazima ergerde zich daaraan. Zat ik in de woonkamer mantra’s te zingen, klaagde ze: ‘Kan dat niet wat zachter, we horen je door het hele huis.’

„Ik denk dat ze het moeilijk vond dat ze niet meer op nummer één stond. Ze vroeg steeds vaker: ‘Ben je happy? Wat wil je?’ Nou, ik wilde het liefst naar een ashram in India. Mijn ziel verlangde naar ontwikkeling, maar ja, je laat je vrouw en kinderen niet zomaar in de steek. En toch heb ik dat op een dag gedaan. Ik heb voor mezelf gekozen, voor mijn eigen spirituele reis.

„Spijt heb ik niet, dit was de juiste beslissing. Die ashram is er nooit van gekomen, maar ik ben boeddhist geworden. Als ik nu naar Nazima kijk, zie ik nog steeds diezelfde mooie vrouw. Sexy, intelligent, powerful. Maar ik weet ook dat we niet meer bij elkaar passen. Zij is veel te flamboyant voor mij en ik ben veel te zen voor haar.”

Nazima

‘Ik ben een vrijgevochten vrouw, maar diep in mij huist nog steeds een traditioneel Hindoestaans meisje. Een man trouw je voor het leven. Ruben en ik zijn twintig jaar compleet monogaam en verliefd geweest. Hij was mijn prins op het witte paard, ik was zijn prinsesje. Toen we trouwden gaven we een feest voor vijfhonderd gasten, met een roze Cadillac en een feestzaal die was omgetoverd tot een park, met vijver en al.

„Ons leven was een sprookje. Totdat Ruben ineens veranderde. Het was 2008, de kredietcrisis stond op uitbreken. Het ging slecht met zijn kapperszaak in Delft. We waren net verhuisd en kregen ons oude huis niet verkocht. We hadden grote zorgen. We stonden op het punt om alles wat we hadden opgebouwd kwijt te raken, en wat deed hij? Hij ging zitten mediteren.

„Hij transformeerde echt, ik herkende hem niet meer. ‘Hoe kun je nu zo zen zijn?’ vroeg ik. Waarop hij antwoordde ‘Jij legt de lat altijd veel te hoog, ook voor mij.’ Dat raakte me heel diep. Ik had gedurende ons hele huwelijk gezorgd voor een financiële basis, zodat hij kon ondernemen. En nu verweet hij me dit?

„Ergens had hij natuurlijk gelijk. Ik ben een ambitieuze vrouw. Wil overal de beste in zijn. Na de scheiding ben ik zelf gaan ondernemen en heb een succesvolle carrière opgebouwd. Ondertussen bleven we betrokken bij elkaars leven. Ruben is een lieve man. Toen ik een paar jaar geleden mijn been brak, trok hij weer bij mij en de kinderen in om voor ons te zorgen. Toen hij een hartinfarct kreeg, zorgde ik voor hem.

„Niets is voor altijd, dat heb ik intussen wel geleerd. Maar het Hindoestaanse meisje in mij vindt soms nog steeds dat ze gefaald heeft. Volgens de regels van het sprookje hadden we nog lang en gelukkig moeten leven.”

Meedoen met deze rubriek? Mail exgenoten@nrc.nl