Recensie

Recensie Film

‘Mrs Lowry & Son’ is een klein, onspectaculair portret van pijn

Biopic In ‘Mrs Lowry & Son’ zien we schilder L.S. Lowry, een teruggetrokken man, die sterk onder invloed van zijn moeder stond.

Schilder L.S. Lowry (Timothy Spall) met zijn moeder (Vanessa Redgrave), in ‘Mrs Lowry & Son’.
Schilder L.S. Lowry (Timothy Spall) met zijn moeder (Vanessa Redgrave), in ‘Mrs Lowry & Son’.

Het is onmogelijk om bij het zien van Timothy Spall in Mrs Lowry & Son niet aan Mr. Turner te denken. De film van Mike Leigh waarin Spall William Turner (1775-1851) speelde, de schilder die zo lang in de zon staarde tot hij bijna blind werd, alleen maar om licht te kunnen begrijpen. En dat zie je in zijn schilderijen. Hoe anders was L.S. Lowry (1887-1975), een ingetogen man die bij lamplicht uit zijn hoofd de industriële landschappen van het Noord-Engelse Pendlebury schilderde waar hij overdag als huurophaler doorheen liep, in een stijl die eerder naïef dan romantisch was.

Zo groots als Mr. Turner was, zo bescheiden is Mrs Lowry & Son, die zoals de titel aangeeft vooral op de relatie met zijn bedlegerige moeder focust. Maar als er iets die beide films aan elkaar bindt, meer nog dan de letterlijke aanwezigheid van Spall, is het zijn vermogen om als acteur boven het gewone schildersportret uit te stijgen. Hij is niet een man met een penseel naar wie de camera als eerste kijkt en dan naar het lege doek en dan naar wat hij ziet, of in een andere volgorde. We zien de wereld als het ware niet alleen voor zijn ogen, maar ook door zijn ogen ontstaan tijdens zijn dagelijkse wandelingen.

Lowry was een teruggetrokken man, die sterk onder invloed van zijn moeder stond. Adrian Nobles psychologische ‘Kammerspiel’ focust op hun laatste jaren samen, waarin zij haar zoon betuttelde en vernederde. Wie zou ooit iets kunnen zien in zijn stadslandschappen met die flinterdunne mensjes, schimmen van halfopgebrande luciferhoutjes op weg naar hun werk, onder de rook van fabrieksschoorstenen? „Ik ben een man die schildert, niets meer en niets minder”, herhaalt de film steeds maar weer, als een mantra. De film is een klein, soms bewust onspectaculair portret van pijn, dat slechts beperkt inzicht biedt in het immense oeuvre van 1.000 schilderijen en minstens evenzoveel tekeningen dat Lowry naliet. Mrs Lowry & Son leert ons weinig over het leven dat Lowry buiten het zicht en na de dood van zijn moeder was: een man met vrienden en vakanties. Alleen die kleine symbiotische capsule.