Hans Smits, de voorzitter van het college van bestuur van de Erasmus Universiteit Rotterdam: „Laat duidelijk zijn dat we in dit huis ongewenst gedrag op geen enkele wijze tolereren.”

Foto: Dieuwertje Bravenboer

Interview

‘Een klacht indienen over seksuele intimidatie is moedig’

Hans Smits Een decaan van de Erasmus Universiteit is teruggetreden na klachten over seksueel grensoverschrijdend gedrag. Collegevoorzitter Hans Smits reageert: „Dit is pijnlijk voor de universiteit.”

In de hal voor het kantoor van Hans Smits, collegevoorzitter van de Erasmus Universiteit Rotterdam, ligt een stapeltje folders: #MeTooAcademia Now What? Daarin tips over wat te doen bij seksueel grensoverschrijdend gedrag.

Die tips zijn de afgelopen maanden in de praktijk gebracht: twee vrouwen klaagden decaan Hans Severens van de Erasmus School of Health Policy and Management (ESHPM) aan. Hij zit inmiddels thuis na onderzoek van de commissie seksuele intimidatie, agressie en geweld (SIAG), een interne commissie van onafhankelijke deskundigen.

Studenten en medewerkers van de faculteit zijn dinsdag op de hoogte gebracht van de situatie. Severens wil in afwachting van nader onderzoek geen commentaar geven.

Smits, sinds 1 december 2019 bestuursvoorzitter aan de EUR, wil wel vertellen wat er speelt op zijn universiteit, maar kan niet in details treden, zegt hij. „Het enige wat ik kan zeggen is dat er door twee vrouwen klachten zijn geuit over deze decaan en dat het gaat om serieuze #metoo-klachten.”

Lees ook: klachten over seksuele intimidatie aan universiteiten verdubbeld

Gaat het om studenten of om medewerkers?

„Dat mag ik niet zeggen.”

Wanneer zijn de klachten gemeld?

„Wij hebben in januari het rapport van de commissie gekregen. Die zijn ongeveer vier maanden bezig geweest met hun onderzoek. Misschien wel te lang.”

Wanneer hoorde u van de klachten?

„Vrij snel nadat ik hier binnenkwam. De commissie was toen al aan het werk.”

Wat dacht u toen u het rapport van de commissie onder ogen kreeg?

„Ik was buitengewoon teleurgesteld. Het is buitengewoon pijnlijk. Zowel voor de universiteit als voor de betrokkenen. Daarna is het bestuur gaan nadenken over maatregelen en gesprekken gaan voeren met de beklaagde en de klagers.”

Lees ook: bij hoogleraar B. moesten de vrouwen hakken dragen

Vrijdag zeiden jullie in een interne verklaring dat de decaan om persoonlijke redenen terugtrad. Over #metoo werd niets gezegd. Waarom niet?

„Omdat het verhaal van de commissie strikt vertrouwelijk is. Als we zouden aangeven waar het om ging, zouden we die vertrouwelijkheid schenden. En in kwesties zoals deze komen al snel advocaten om de hoek kijken.”

In december gingen er al geruchten over een onderzoek naar seksueel grensoverschrijdend gedrag van deze decaan. Die werden toen ontkend. Had u niet eerder openheid van zaken moeten geven?

„Je moet buitengewoon zorgvuldig omgaan met dit soort klachten. Dat botst met de wil om transparant te zijn en iedereen snel te informeren. We hebben als bestuur de plicht om de klagers te beschermen, maar ook de beklaagde. Maar laat duidelijk zijn dat we in dit huis ongewenst gedrag op geen enkele wijze tolereren. We moedigen mensen aan om met hun klachten naar buiten te treden. Ik heb de twee klagers gecomplimenteerd dat ze hun vinger hebben opgestoken, dat vind ik een uiting van moed. Ik hoop dat dit voor toekomstige gevallen ook als inspiratie dient: zie je wel, je steekt je vinger op en er gebeurt echt iets.”

Dat is eerder uitzondering dan regel. Uit onderzoek van het Landelijk Netwerk Vrouwelijke Hoogleraren blijkt dat in de meeste gevallen de klagers het onderspit delven.

„Ik vind het niet meer dan normaal dat we zorgvuldig met klachten omgaan. Of het nu om intimidatie gaat, agressie of #metoo; men moet ergens terecht kunnen. We hebben hier vertrouwenspersonen, zowel centraal als per faculteit. Maar mij is ook gebleken dat desondanks de drempel hoog is en er veel moed nodig is om de stap te zetten en een klacht in te dienen.”

De situatie op deze faculteit speelde al langer en zou, volgens verschillende anonieme bronnen, in de doofpot zijn gestopt.

„Ik kan hier weinig over zeggen. Er wordt veel gesproken en geroddeld over mensen. Wij kunnen alleen reageren als er echt formeel een klacht wordt ingediend.”

Op een universiteit zijn studenten of promovendi vaak afhankelijk van degene die hen lastig valt. Dat maakt klagen lastig.

„Wij willen het toch aanmoedigen door nu als college van bestuur uit te stralen dat we het onacceptabel vinden en daadwerkelijk ingrijpen.”