Recensie

Recensie Film

‘Drama Girl’: Als leven en werkelijkheid door elkaar gaan lopen

Hybride ‘Drama Girl’ heeft geen rechttoe rechtaan verhaal. Regisseur Vincent Boy Kars staat het personage waar de film op is gebaseerd voortdurend toe om scènes stop te zetten.

Leyla de Muynck met haar filmmoeder Elsie de Brauw in ‘Drama Girl’.
Leyla de Muynck met haar filmmoeder Elsie de Brauw in ‘Drama Girl’.

Wie zou je kiezen om je ouders te spelen als ze een film over je leven zouden maken? Regisseur Vincent Boy Kars (1990) stelt de vraag niet met zoveel woorden aan de hoofdpersoon van zijn nieuwe film Drama Girl, maar hij staat deze Leyla wel toe om voortdurend de scènes stop te zetten, situaties te tweaken, en acteurs Elsie de Brauw en Pierre Bokma die net heel overtuigend haar ouders hebben staan spelen te vertellen dat haar vader en moeder dat dus nooit zo zouden doen.

Voor wie eerder films van Kars zag (bijvoorbeeld het in 2017 op IDFA vertoonde Independent Boy) is dat geen verrassing. Niet alleen is hij misschien wel dé millennial-regisseur van dit moment, ook zijn millennialmethode – waarin filmverhalen ook verhalen over films en films over verhalen zijn – is door zijn zelfreflexieve en hybride vormen helemaal in tune met de tijdgeest waarin lineaire media aan het afbrokkelen zijn. Niks rechttoe rechtaan verhalen, en zomaar geloven dat filmbeelden omdat ze op de werkelijkheid lijken ook wáár zijn. De ondervragende stijl van nu ook weer Drama Girl is overigens niet alleen maar kritisch. Hij geeft ook aan hoe verwarrend de wereld is voor meisjes als Leyla (in het echte leven danseres). Identiteiten zijn niet eenduidig. Volwassen worden is niet eenvoudig. De millennialmalaise is nog erger dan het lijden van de jonge Werther.

Drama Girl is origineel, ongemakkelijk en openhartig. De scènes die Leyla uit haar leven naspeelt, dan deconstrueert en vervolgens reconstrueert zijn bijna therapeutisch. En dat met wisselend resultaat. Het blijkt makkelijker om over de dood van haar vader heen te komen en de relatiecrisis met haar vriendje, dan de gecompliceerde verhouding met haar moeder te ontrafelen. Maar dat kan ook komen doordat die nog de enige aanwezige figuur is in Leyla’s leven. Wat zou de echte mevrouw De Muynck er eigenlijk van vinden dat ze door Elsie de Brauw wordt gespeeld? Als leven en werkelijkheid door elkaar heen gaan lopen, dan word je als toeschouwer vanzelf voyeur.