Je voelt het geweld dat is aangericht

De eerste bladzijde Eén zin op de eerste bladzijde van een boek dat deze maand verschijnt. Deze keer: de Ierse grootheid Sebastian Barry schrijft vanuit een indiaans meisje.

Foto Getty images, bewerking NRC

Eigenlijk heet ze geen Winona. Het was Ojinjintka. Maar Thomas McNulty, haar adoptiefvader, kon dat niet uitspreken. Dus kreeg het meisje de naam van haar oudste nicht, die trouwens dood is.

Het ís zo, maar er klopt niets van. Dat voel je aan Winona’s koele, simpele bewoordingen op de eerste bladzijde van Duizend manen, de nieuwe roman van Sebastian Barry (1954). Het toppunt is de betekenis van haar nieuwe naam: zelfs die klopt niet. Dat wringt. Ze somt ook even op wie er nog meer dood zijn: haar moeder, haar oudere zus, haar nichtjes, haar tantes. Alle vrouwen uit haar leven.

Je voelt het geweld dat hier is aangericht – en de koele berusting die nodig is om het leven vervolgens vol te houden. Zulke pijn en menselijke wendbaarheid kenmerkten ook de geweldige vorige roman van Barry, Dagen zonder eind (2017), waarin Thomas McNulty in de 19de eeuw naar de Verenigde Staten emigreert. In dit vervolg is het woord aan Winona.

Duizend manen van Sebastian Barry verschijnt bij Querido.