Opinie

Knakworst

Marcel van Roosmalen

Ik was kort in Velp, ze vroegen daar hoe het met mijn moeder is. Ze woont nu in Mook, ik ben daar nog niet geweest. „Beter”, zei ik. Op de weg van mijn ouderlijk huis naar het station passeerde ik het verzorgingstehuis waar ze een paar maanden zat. In mijn hoofd meteen de laatste scene, een van de ergste dingen die ik ooit zag.

Mijn moeder aan de eettafel, tegenover haar een vrouw met het hoofd op haar bord.

De verzorgster met de vlindertatoeage op de arm die rondging met een steelpannetje waarin ze twee blikjes knakworsten had opgewarmd. Ze probeerde de worstjes met een vork een voor een op de borden te wippen.

Vanwege mij betrok ze mijn moeder er extra bij.

„We beginnen met allemaal twee, maar Mevrouw Van Roosmalen begint met drie.”

Dan heel nadrukkelijk tegen mijn moeder.

„Mevrouw Van Roosmalen wilt u dat ik mayonaise op uw sneetje smeer?”

Mijn moeder: „Nou, liever niet.”

De verzorgster: „Ik bedoel op brood, een sneetje casino wit.”

Mijn moeder maakte een wegwerpgebaar.

De verzorgster: „Hou het bord maar omhoog..”

Mijn moeder keek naar mij.

„Ze houdt niet van knakworst”, zei ik.

De verzorgster: „Doe niet zo gek..”

Uiteindelijk belandden er toch twee knakworsten op een droge boterham op het bord. Ik keek naar haar hoofd.

Strak, gespannen, kleine hapjes.

Ik zie haren op haar wang, en op haar kin.

Mijn moeder, altijd zo zorgvuldig op haar uiterlijk.

Ik liep naar de andere verzorgster, die met het gebreide vest.

Ze zat achter de computer.

„Kan mijn moeder worden geëpileerd?”, fluisterde ik.

Zij: „Mevrouw Van Roosmalen heeft geen pincet.”

Terug naar tafel.

Mijn moeder over mij: „Nou, daar zul je mijn broer hebben!”

Daarna tegen mij: „Wil je mijn knakworst, jongen? Het is heerlijk!”

De verzorgster met de vlindertatoeage keek me doordringend aan en zei: „Iedereen houdt van knakworst, dat zei ik toch?”

Ik keek mijn moeder aan, ze duwde een van haar knakworsten met een vork naar de rand van de tafel.

Ik gaf het laatste zetje.

Pas toen ze rondging met bekers vla zag de verzorgster met de vlindertatoeage de knakworst. Ze bukte en legde die op het bord van de vrouw naast mijn moeder, die hapte meteen toe.

Mijn zus zegt dat Mook beter is.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz