Opinie

Voor Dorian stond de natuur een tree hoger

Wilfried de Jong

Als je uren in je eentje op een surfplank hebt gestaan, dan weet je iets meer van de zee dan iemand met de voeten altijd op de wal. Maar helemaal vatten hoe water stroomt, wanneer het rimpelloos gaat liggen of in metershoge golven als een muur voor je opdoemt, dat is onmogelijk.

Wie zeilt, zoekt zijn hele leven naar de ware aard van de zee en niet te vergeten van de wind die je gek maakt door het niet aflatende gefluit.

Surfer Dorian van Rijsselberghe komt van Texel. Eilanders accepteren dat de natuur een tree hoger staat dan de mens, al is Dorian in zijn sportleven met succes het gevecht aangegaan met de elementen. Of was hij eenmaal alleen op zee best goede maatjes met water en wind?

Dit weekend verloor Van Rijsselberghe tijdens het WK op Australisch water van zijn surfvriend Kiran Badloe, die nu naar Tokio mag. Na de tweestrijd besloot Van Rijsselberghe – meervoudig wereld- en olympisch kampioen – dat het mooi was geweest. Na zijn finish kwam er een hartverscheurende schreeuw uit het middenrif, als een beer die voelt dat de fatale kogel in zijn kop is geschoten.

De filosofische inslag van Van Rijsselberghe kwam naar boven. Nu vriend Kiran de betere was, moest hij bij zichzelf te rade gaan. Dit waren zijn vragen: ‘Hoe voel ik me nu? Ben ik verdrietig? Ben ik kwaad? Ben ik teleurgesteld? Of ben ik opgelucht?’

Ik heb weinig sporters zo openhartig over zichzelf horen denken. Terwijl op het strand de witte vlaggen wapperden en het luie leven lonkte, keek Dorian met glazige ogen tegen de zon in naar de lucht.

„Opgelucht?”, vroeg de verslaggever.

„Ja, ik ben opgelucht, heel raar, het klinkt politiek incorrect; want je bent een sportman en dan hoor je alles op alles te zetten om je titel te verdedigen. Maar ik wil eigenlijk gewoon lekker naar huis toe.”

„Naar vrouw en kinderen?”

„Ja.”

De gedachte dat het professionele windsurfen er echt op zat, nam bezit van de vrolijke kop. Het moment had iets gelukzaligs, alsof de god van de wind hem zojuist de waarheid had ingefluisterd. Er was geen fles champagne, geen bobo met een obligate speech of applaus van publiek.

Alleen de twinkeling van het water en een briesje begeleidden het einde van een machtige carrière.

Een merkwaardige sportvogel was het, die Dorian. Steengoed op de surfplank, een vechtjas op het water, een clown aan de wal, eigenwijs, een beetje gek en afwijkend.

Zijn coach Aaron McIntosh zat in dezelfde mysterieuze mood als zijn surfer: „Wat definieert je als mens? Voor ons zeilers is hij een voorbeeld, een mentor. Hij is de president van de sport.”

Dorian stond aan het uiteinde van een aanlegsteiger, met de zee om zich heen. De gestopte surfer voelde iets opwellen maar hij gunde ons geen obligate huilpartij en dat was fijn: „Ik duw mijn tranen naar achteren.”

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.