Recensie

Recensie Muziek

Boze hybride van punk-dance past Mura Masa het best

Concert Alex Crossan, alias Mura Masa, kan alles. Maar dat leidde zaterdag in Afas Live tot een onsamenhangende show. Licht verteerbare dancehits interesseren hem niet meer.

Mura Masa vorig jaar op het Hongaarse festival Sziget.
Mura Masa vorig jaar op het Hongaarse festival Sziget. EPA/MARTON MONUS

Mura Masa heeft in ieder geval lef. De inmiddels 23-jarige Brit Alex Crossan, alias Mura Masa, had een paar jaar geleden wereldsucces dankzij zijn publieksvriendelijke dance met soulvolle zangpartijen - door gastzangers - van het debuutalbum (2017). Toch zwenkte Crossan voor zijn tweede album R.Y.C (2020) naar een boze punk-dance-hybride. De nadrukkelijke steeldrumpartijen die Mura Masa als handelsmerk op zijn debuut in bijna ieder nummer speelde, zijn verdwenen. Nu domineren de rafelige gitaarpartijen en rafelige zangstemmen, van rapper Slowthai bijvoorbeeld.

Mura Masa kan alles. Er zijn weinig hedendaagse genres waaraan hij zich nog niet gewaagd heeft. Maar dat leidde zaterdagavond in Afas Live, Amsterdam, tot een onsamenhangende show. Zelf heeft Crossan zijn steeldrum ingeruild voor een gitaar, en de solitaire optredens van weleer, voor een vierkoppige band.

Het podium bood verder nog een ‘huiskamer’, met bank en schemerlamp, en onduidelijke achtergrondprojecties. En dat terwijl de bedoelingen van Mura Masa, zoals verwoord op zijn nieuwe album R.Y.C (‘Raw Youth Collage’), juist helder zijn. Hij schetst een beeld van zijn eigen generatie, als de ‘no hope generation’ (een songtitel), die de tanden op elkaar moet houden (‘Deal Wiv It’, ook een songtitel), tijdens hun ‘tweedehands bestaan’ (‘Vicarious Living Anthem’).

Deze liedjes hebben, in overeenstemming met de troosteloze thema’s, een kaal en nijdig geluid. Dat waren zaterdagavond, in de slechts half gevulde Afas, dan ook de beste nummers, nu gezongen door een capabele gastzangeres. Maar deze reeks werd voorafgegaan door liedjes van zijn vorige album, die hier niet mee te verenigen waren. De lauwe sfeer tijdens licht verteerbare dancehits als ‘Nuggets’ en ‘Complicated’, dat hier te schel klonk, maakten een ding duidelijk. Crossans hart ligt nu bij rauwe agitprop.