Opinie

Museum

Marcel van Roosmalen

We fietsten door een storm naar het dichtstbijzijnde museum: het Zaans Museum. Voor we het wisten, stonden we gezenderd en al met z’n vieren voor een niet te behappen brok Zaanse geschiedenis. Als we wilden, konden we onze zenders bij informatiepalen houden voor extra informatie, maar de Zaanse stem die dan opstak was zo overenthousiast dat we daar na de tweede paal mee stopten. Op een muur stond hoe de Zaankanters in elkaar steken. „Ze houden van werken, zijn spaarzaam, ijverig, nemen geen blad voor de mond en hebben een groot rechtvaardigheidsgevoel”, aldus Petrus Opmeer in 1625.

Om ons heen, de anderen, mensen met identieke levens, ook bezig met het vullen van een zaterdag met kinderen. We wisselden wezenloze blikken uit.

Via een paneel waarop je alle molens kon zien die ooit op de Zaanse Schans hadden gestaan, schilderijen van Zaankanters, een Zaanse huiskamer en een Zaanse kledingkast bereikten we het hoogtepunt: de Verkade Experience. „Waar de geschiedenis van koek en chocolade tot leven komt”.

Overal foto’s van Verkade-meisjes, want het succes van Verkade was toch vooral het succes van de meisjes achter de lopende band. Ik had ook weleens productiewerk gedaan en herinnerde me dat niet als bijzonder verheffend, maar hier leek het alsof dat vroeger wel heel leuk moest zijn geweest.

Ik liep met mijn oudste dochter (4) langs een authentieke koekjesmachine.

Ze vroeg: „Waarom zijn de koekjes van plastic?”

Voor kinderen was er een digitale lopende band, waarop je met de vinger zo snel mogelijk bonbons in de juiste vakjes van een doosje moest swipen.

Er kwam een educatief medewerkster van het museum bij ons staan.

Ze zei: „Nou zullen we eens zien of je al een echt Verkade-meisje bent.”

Het was toch een opluchting dat ze het niet was, maar dat kon ook aan haar leeftijd liggen.

„Och wat jammer! Over een paar jaar nog een keer komen! Wil je een koekje?”

Ze opende een trommel met biscuits.

Toen mijn dochter een hapje van haar koekje nam, zei ze: „En daarom gingen Verkade-meisjes iedere dag met plezier naar hun werk! En het leuke was: ze konden hun werk ruiken, want de hele Zaanstreek rook naar chocola!”

„Het was geweldig!”, vatte ik alles samen.

Op de weg terug hadden we wind tegen.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.