Opinie

Doorbreek de stilte rond Idlib

Syrië Europese burgers moeten zelf in actie komen nu hun regeringen onverschillig blijven bij deze humanitaire crisis, schrijven twee .
Syrisch meisje in een door de UNHCR gerund vluchtelingenkamp nabij Idlib
Syrisch meisje in een door de UNHCR gerund vluchtelingenkamp nabij Idlib Foto Umit Bektas/Reuters

De ergste humanitaire catastrofe van het negen jaar oude conflict in Syrië speelt zich voor onze ogen af. Ongeveer een miljoen mensen, bijna eenderde van de bevolking van Idlib, zijn op de vlucht voor een meedogenloze campagne van willekeurige aanvallen en bombardementen door het Syrische regime gesteund door Iraanse milities en Russische strijdkrachten.

Kampen zijn vol, mensen slapen onder de blote hemel, kinderen vriezen dood. Ziekenhuizen, bakkerijen en markten zijn gebombardeerd. Sinds eind vorig jaar Assads operatie begon tegen de laatste van de zogeheten ‘de-escalatiezones’, het gebied rond de stad Idlib, hadden mensen geen andere keuze dan hun huizen en bezittingen achterlaten en naar het noorden vluchten.

Assads soldaten en de milities die hen steunen martelen achtergebleven ouderen. Begraafplaatsen waar voormalige oppositiefiguren zijn begraven worden ontheiligd. Zulke barbaarse daden verklaren waarom mensen liever alles achterlaten dan te blijven of te vluchten naar gebieden onder controle van het regime.

Het hoofd van een medisch centrum in Idlib vertelde dat hij en andere artsen geen tijd hebben om te eten of te slapen door het enorme aantal gewonden, vooral kinderen, die medische zorg en hulp nodig hebben. Volgens Mark Lowcock, coördinator humanitaire zaken en noodhulp van de Verenigde Naties, „heeft de crisis een gruwelijk nieuw niveau bereikt”.

De beschaafde wereld

Wat hij niet zei, is dat onze stilte, onverschilligheid en nietsdoen ook gruwelijke nieuwe niveaus hebben bereikt. Onze collega’s in Idlib en onze vrienden en familieleden in de regio Aleppo vragen ons herhaaldelijk verbijsterd naar de reactie van de ‘beschaafde wereld’ op wat er gebeurt. Waarom protesteren mensen hier niet op straat om de mensen van Idlib te redden? Waarom blijven kinderen doodvriezen terwijl niemand iets doet?

Ze vragen naar de discussies die we hebben met onze collega’s en buren, en of ze weten wat er met hun medemensen in Idlib gebeurt. Maar we kunnen ze geen goed antwoord geven. Soms weten we niet eens iets te zeggen en wordt onze stilte vergeleken met die van het parlement, het kabinet en de straat.

Met niet minder verbijstering zien we hoe Idlib zelden de journaals haalt en dat er zelfs geen campagne is gevoerd om geld op te halen voor mensen die in de open lucht slapen.

Hulpverleners in Idlib: ‘Ik ben mijn laatste restje hoop en motivatie kwijt’

‘Giro 555’

Wat heeft Australië dat Idlib niet heeft? Waarom is er geen ‘Giro 555’ voor Idlib?

Dit is niet alleen triest, het is schandalig. Mensen zijn nog nooit zo goed geïnformeerd en goed verbonden geweest en toch lijkt het ons niet te kunnen schelen. Wij kunnen niet zeggen: dit wisten we niet. Er is intussen meer video over Syrië dan de lengte van het conflict zelf.

Wat weerhoudt ons ervan om te handelen? Kunnen we echt niks doen? Of zeggen we dat alleen om onszelf gerust te stellen? We vrezen het laatste.

Toch blijven wij geloven in de kracht van individuen, de kracht van mensen. En we hoeven niet te wachten tot de Veiligheidsraad en de grote landen iets doen. We kunnen zelf het voortouw nemen. Denk aan donaties, waarmee je rechtstreeks iets doet voor de honderdduizenden mensen in de open lucht, zonder voedsel of schoon water.

Lees ook: De uitkomst in Idlib staat vast

We kunnen onze solidariteit tonen, protesteren en de stem versterken van al deze kinderen, vrouwen en mannen die vastzitten in het grensgebied, omdat de EU Turkije onder druk heeft gezet om zijn grenzen gesloten te houden sinds hun akkoord van 2015.

We moeten onze politieke vertegenwoordigers laten weten dat wij ons zorgen maken over onze medemensen. Wij moeten hen vragen bij de regering aan te dringen op meer humanitaire hulp en een einde aan de willekeurige aanvallen op burgers.

Er moet een plan voor de lange termijn komen dat ook daadwerkelijk wordt uitgevoerd. Nederland en andere Europese landen moeten streven naar het instellen van ‘humanitaire corridors’. Vluchtelingen moeten zelf kunnen beslissen of ze naar gebied onder de controle van de rebellen of van het regime gaan.

Het is een race tegen de klok: ook omdat resolutie 2165 van de VN-Veiligheidsraad, die grensoverschrijdende hulpverlening aan mensen in Syrië toestaat, in juni afloopt. Zonder plan B zullen degenen die de vluchtelingen die deze aanval overleven, snel verhongeren.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.