Margot wilde geen aandacht

Fotograaf Ad Nuis en auteur Arthur van den Boogaard maken ‘opnieuw’ een foto en belichten de tijd ertussen.

Huisarts Margot Sedelaar (51) ging voorjaar 1977 samen met broer Michiel (50, uroloog) op de foto bij hun lagere school De Poeleway in Lisse.

„Twee lachebekken naast elkaar. Wij waren net binnen Lisse verhuisd. Vader was huisarts en kreeg een praktijk aan huis. Dat nieuwe huis was veel te groot, vond ik. Net zoals ik alle interesse in Lisse voor mijn vader de huisarts vreselijk vond. Ik was verlegen, wilde die aandacht niet.

„Voor mijn verjaardagsviering in de klas liep ik eens bibberend naar voren, toen een vriendinnetje riep: „Kom op Goot, niet huilen.” Terstond biggelden de tranen over mijn wangen. Ik leefde mij destijds uit bij de scouting en las veel. Drie boeken per week bij de bieb was niet voldoende. Ik verzon een fictieve broer genaamd Pieter op wiens bibliotheek-kaart ik ook leende. Michiel had geen moeite met het kind-van-de-dokter zijn, ik wel. Vreselijk als ouders van vriendinnen zeiden: ga maar bij de dokter thuis spelen. Ik dacht geregeld: had ik maar een oudere broer om tegenaan te leunen. Later grapte Michiel dat hij dat ook wilde.

„Om de dorpsblik te ontlopen ging ik in Sassenheim naar de middelbare school. In de vijfde klas begon ik geneeskunde te overwegen: in Leiden. Veel toekomstige medestudenten hadden ouders als dokter. Is je vader maar huisarts, zeiden ze. Ja!, dacht ik. Hier zit ik goed. Michiel kwam later ook naar Leiden. We waren destijds flink uit elkaar gegroeid. Hij was een kakker: bloeide op met dure kleding. Ik wilde dat niet, was meer alto en dacht soms dat hij zich voor mij schaamde. Onze gemeenschappelijke interesse bracht ons later weer tezamen en laatst zei Michiel spontaan dat hij trots op mij is.”

Zelf in Opnieuw? Mail naar: opnieuweenfoto@gmail.com. Nuis en Van den Boogaard nemen contact op als uw foto ‘opnieuw’ wordt gemaakt.