Recensie

Recensie Strips

Moord in Monets waterlelie-tuin in sfeervolle graphic novel

Strips In een grafische bewerking van de gelijknamige literaire thriller van Michel Bussi volgen we drie vrouwen uit het markante Franse plaatsje Giverny. Ze zijn kwaadaardig, leugenachtig en egoïstisch, maar dat zegt niet alles.

Beeld uit de graphic novel ‘Zwarte waterlelies’.
Beeld uit de graphic novel ‘Zwarte waterlelies’.

Zwarte waterlelies is het knappe misdaadverhaal dat speelt in het Normandische plaatsje Giverny, beroemd om de tuinen waar Monet zijn waterlelies schilderde. Als daar een moord wordt gepleegd, reageren de inwoners opmerkelijk gelaten. De twee rechercheurs van buiten die de zaak in onderzoek hebben, stuiten op een gesloten gemeenschap.

Mogelijk dat de locatie een rol speelt: gaandeweg ontdekken de agenten hoe het is om in de toeristenfuik Giverny te wonen en wat dat met de bewoners doet. Die zien de busladingen misnoegd aan. Hier komen feit en fictie mooi samen. Onlangs waren het de inwoners van Venetië die om aandacht vroegen voor de onhoudbare leefsituatie in hun stad vanwege soortgelijk massatoerisme. In het geval van Giverny: jaarlijks bezoeken meer dan 700.000 toeristen het dorpje van amper vijfhonderd inwoners.

Cover van de graphic novel ‘Zwarte waterlelies’.

Ingewikkelde plot

De ouverture van de graphic novel Zwarte waterlelies is van de buitencategorie. In zes schitterende, panoramische pagina’s wordt alles op scherp gezet: „In een dorp woonden drie vrouwen. De eerste was kwaadaardig. De tweede was leugenachtig. De derde was egoïstisch. (...) De eerste was de tachtig voorbij en weduwe. Of zo goed als. De tweede was zesendertig en had haar man nog nooit bedrogen. Of ... nog niet. De derde was bijna elf en elke jongen van haar school wilde dat ze zijn liefje werd.” En dan is de moord nog niet gepleegd.

Zwarte waterlelies is een stripbewerking van de gelijknamige literaire thriller van de Franse bestsellerauteur Michel Bussi uit 2011. Het tempo van de whodunit, die is opgehangen aan de levens van de drie vrouwen, is flink. Scenarist Fred Duval nam niet een gemakkelijke route: het ingewikkelde plot is het resultaat van de keuzes die hij maakte – of juist naliet te maken. Zwarte waterlelies vertelt de geschiedenissen van drie vrouwen, over de dorpse dynamiek, een moord die al de derde blijkt te zijn én het verhaal van Monet en Giverny. Er zijn veel verdachten, veel motieven en suggesties. Dat is een hoop, zelfs voor 140 pagina’s.

Subtiele aanwijzingen

Het onderzoek naar de moord op arts en kunstverzamelaar Jérôme Morval heeft ook last van deze overdaad. De twee buitenstaanders komen maar moeilijk verder: pas in de epiloog wordt duidelijk wat zich heeft voltrokken. Dan blijkt hoe magistraal alles in elkaar grijpt en wat het enorme succes van Bussi’s misdaadroman verklaart. De puzzelaar is wellicht teleurgesteld, de attente lezer wil meteen opnieuw beginnen om de subtiele aanwijzingen alsnog zelf te ontdekken.

Op grafisch vlak blijkt de toegevoegde waarde van de bewerking. De Franse stripmaker Didier Cassegrain schildert de stemmige pagina’s in Monets kleurstellingen, in acrylverf, waarbij hij achtergronden bewust heiig houdt en de personages extra aanzet door ze te voorzien van een vette outline.

Pagina uit de graphic novel ‘Zwarte waterlelies’.

Oplettende lezer

Daardoor zit er veel karakter in de stoet aan vreemde dorpsgenoten, van wie de motieven en verhalen niet altijd even helder zijn. Overspel, jaloezie, afwijzing; wie goed naar de markante koppen kijkt ziet gaandeweg in iedereen een potentiële dader. De beetje hoekige stijl van Cassegrain doet denken aan die van Miguelanxo Prado, van wie onlangs de teleurstellende graphic novel De gestolen triskel verscheen. Beiden benadrukken het excentrieke in de personages, door een vreemde oogopslag, handgebaren of geprononceerde kaken.

Tot de sfeervolste scènes behoren de gezamenlijke schildersessies van de elfjarige Fanette en de Amerikaanse schilder James, die uiterlijk verdacht veel op Claude Monet lijkt. Hun gesprekken in het open veld over lichtval en talent zijn pakkend. Taferelen als deze geven de strip meerwaarde. Zwarte waterlelies is een graphic novel met veel lagen, die een oplettende lezer verlangt. Er is veel te ontdekken, ook nog bij tweede lezing.