Recensie

Recensie Muziek

Bij Napalm Death mag alles kapot

Metal Mark ‘Barney’ Greenway van de legendarische grindcoreband Napalm Death schreeuwt als een beest, maar preekt als een hippie. In het Patronaat nam hij Geert Wilders te grazen.

Mark ‘Barney’ Greenway van Napalm Death.
Mark ‘Barney’ Greenway van Napalm Death. JUAN JOSE HORTA

Alles mag kapot, te beginnen met de trommelvliezen. Dinsdagavond voeren vijf metalbands met klinkende namen als Rotten Sound, Misery Index en Eyehategod oorverdovende sloopwerkzaamheden uit in het Haarlemse Patronaat. Codenaam: Campaign For Musical Destruction Tour.

De spelregels mogen duidelijk zijn: wie het in zijn hoofd haalt om ook maar één noot te spelen waarin ook maar iets van melodie lijkt schuil te gaan, die is af. Dat is te horen aan de beukende blast beats, de brute riffs en het woest, gutturaal gegrom. Je zou zomaar kunnen vermoeden dat alle instrumenten in een enorme betonmolen zijn gekieperd en nu in moordend tempo aan gort worden gedraaid.

Gelukkig weet Haarlem beter. Want dit zijn niet zomaar wat herrieschoppers, die even na tienen aantreden. Nee, dit zijn de pioniers: Napalm Death. Het legendarische viertal vond ruim dertig jaren geleden het meest genadeloze metalgenre uit: de grindcore. In een zo afschrikwekkend mogelijke combi van thrashmetal en hardcore punk spuwt de band uit Birmingham agressieve en chaotische explosies uit van slechts enkele seconden (het 1,316 tel durende ‘You Suffer’ haalde het Guinness Book of Records als kortste nummer aller tijden – ze doen ’m in Haarlem twee keer) tot hooguit een minuut of twee. Het logo achterop het T-shirt (ze kosten slechts vijftien euro en gaan als warme broodjes) vat de bandfilosofie bondig samen: een doorgekruiste muzieknoot.

Britse beleefdheid

Extra sympathiek: de vanuit zijn dikke darm rochelende Mark ‘Barney’ Greenway is de meest atypische metalzanger ooit, in wie Britse beleefdheid en klunzigheid perfect zijn samengesmolten. Hoofdschuddend en met gebalde vuisten jogt hij rondjes over het podium, en bij het brullen trekt hij aan de haren van zijn overigens onberispelijke kapsel. „Excuse me for one second”, verontschuldigt hij zich, als hij zijn veters moet strikken. „Let me do some shoelace mechanics.” Om vlak voor een nieuwe uitbarsting doodleuk aan te kondigen: „Normal services resume!”

Greenway schreeuwt als een beest, maar preekt als een hippie („Love and peace, my friends, the only way forward”) over „een betere wereld die binnen handbereik is”. De kolkende Dead Kennedys-cover ‘Nazi Punks Fuck Off’ besluit hij echter met een opgestoken middelvinger: „Geert Wilders … Fuck you!” Alsof hij één wil worden met het murw gebeukte publiek duikt hij voor zijn finale krijspartij met zijn hoofd in de basdrum. Wat een heerlijk slagveld.