Recensie

Recensie Film

Weer een horrorfilm met een moordlustige pop

Horror Wat begint als een vrij sensitieve film over een getraumatiseerde jongen verwordt al snel tot de zoveelste, ongeïnspireerde horrorfilm over een moordlustige, bezeten pop.

Als Jude een Victoriaanse pop vindt in het bos, zijn zijn ouders in eerste instantie blij. Maar dat gevoel slaat al snel om in ongerustheid, in ‘The Boy: Brahms’ Curse’.
Als Jude een Victoriaanse pop vindt in het bos, zijn zijn ouders in eerste instantie blij. Maar dat gevoel slaat al snel om in ongerustheid, in ‘The Boy: Brahms’ Curse’. Foto STXFilms

Het jongetje Jude ziet op een avond hoe zijn moeder Liza (Katie Holmes), die alleen thuis is, overvallen wordt en gewond raakt. Jude raakt er zo door getraumatiseerd dat het gezin in een ander huis trekt in een rustige, bosrijke omgeving.

Sinds de overval praat Jude niet meer en ze hopen dat een nieuwe omgeving hem goed doet. Hij leeft inderdaad op als hij in de bossen nabij het landgoed een levensechte Victoriaanse porseleinen pop vindt, Brahms – vernoemd naar de Duitse componist. Daarna zijn ze onafscheidelijk. Omdat Jude tegen Brahms praat zijn ze eerst blij, maar als blijkt dat Jude allerlei strikte regels opvolgt die volgens hem door Brahms zijn opgesteld raken ze ongerust.

Het vervolg op The Boy (2016) begint nog goed als een vrij sensitieve film over een getraumatiseerde jongen en de pogingen hem te helpen. Maar zodra Brahms in beeld komt, verwordt de sequel tot de zoveelste horrorfilm over moordlustige, bezeten poppen en eeuwenoude vloeken die doorbroken moeten worden. Een aantal scènes brengt bovengemiddeld veel spanning maar het is uiteindelijk te weinig om de ongeïnspireerde film te redden.