Opinie

Johnny Depp heeft nog één optie

Coen van Zwol Johnny Depp presenteert op filmfestival Berlinale ‘Minamata’. Deze film zal zeer waarschijnlijk in Nederland niet uitkomen, zoals zoveel films met Depp tegenwoordig. Het publiek duldt de geïmplodeerde ster alleen nog maar als schurk, denkt Coen van Zwol.

Coen van Zwol

Hij arriveerde om 6.40 per vliegtuig uit Los Angeles in Berlijn. Houden daarom die twee stevige mannen acteur Johnny Depp (57) in de sandwich op weg naar zijn persconferentie in het Hyatt Regency? De een heeft een arm om zijn middel, de andere een hand om zijn broekriem. Het werkt: geen gewaggel.

Johnny Depp presenteert op filmfestival Berlinale zijn film Minamata. Met baret, levervlekken en grijze baard speelt hij de gesjeesde, suïcidale oorlogsfotograaf W. Eugene Smith, een 53-jarige beatnik die, schijnbaar door trauma, benzedrine en drank gesloopt, nog één keer op expeditie gaat naar het stadje Minamata. Daar stierven zo’n 1.800 Japanners aan de gevolgen van vergiftiging met methylkwik, dat chemisch concern Chisso er vanaf 1932 in zee dumpte. Een yakuza-knokploeg die Smith halfblind slaat houdt hem niet tegen het schandaal wereldkundig te maken, de legendarische fotoreportage in Life vat het schandaal in juni 1972 samen in één machtig beeld: de zwart-witfoto ‘Tomoko Uemura In Her Bath’.

Depp oogt wankel in Berlijn. Hij draagt een houthakkershemd met opgerolde mouwen, Palestijnse sjaal en een kunstig verweerde hoed. Je vreest het ergste als hij speels in de microfoon bijt, maar hij slaat zich prima door de persconferentie. Een speech over „dat beeldschone symbool in de I Tjing die de macht van het kleine symboliseert” rolt eruit alsof hij het ter plekke verzint, semi-sluwe pogingen om zijn loopbaan met die van W. Eugene Smith te vergelijken omzeilt hij charmant. Herkende Depp iets in deze gebroken alcoholist die een nieuw hoofdstuk in zijn leven openslaat? Wrang lachje: „Ja, dat verhaal heb ik wel ergens gehoord.”

De Berlinale is blij met Depp: elk beetje Hollywood helpt in deze schrale jaren. Ook al is hij anno 2020 een geïmplodeerde ster die veel respect verspeelde met verwend, pseudo-rebels gedrag, alcoholisme en moddergooien met zijn ex Amber Heard. Depp scoorde in januari punten toen uit audio-opnames bleek dat Heard hem mishandelde in plaats van andersom, zoals zij in 2018 in een huilerig opiniestuk beweerde. Maar zijn plek op Hollywoods A-lijst is vergeven.

Een optie is dan meerwaarde verlenen aan kleine, artistieke projecten. Maar dan moet Depp films als Minamata vermijden, want de lompe regisseur Andrew Levitas reduceert W. Eugene Smiths laatste avontuur tot een oubollige witte-reddersfilm over een gebutste witte man die zielige exoten van de ondergang redt en daarmee zijn mojo hervindt. Vervalt Smith in dronken wanhoop – en dat gebeurt heel vaak – dan staat steeds dat doodzieke, maar aandoenlijk dappere Japanse jochie klaar om hem te motiveren. Na zijn triomf trouwt de gerevitaliseerde Smith bij wijze van bonus met zijn piepjonge Japans-Amerikaanse tolk Aileen.

Deels echt gebeurd, toch tenenkrommend: ook deze Deppfilm zal aan ons voorbij gaan. Recente films zie je zelfs niet meer op dvd of streamingdiensten opduiken. Depp heeft nog maar één optie: schurk. Als schoft Edward Ratchett werd hij in Murder on the Orient Express (2017) door een complete treinwagon Hollywoodsterren vermoord. Dat ervoer het publiek als zeer bevredigend: de film was een hit. Dus daar zit muziek in.