Recensie

Recensie Muziek

Bariton Matthias Goerne laat met Beethoven de hunkerende mens opbloeien

Klassieke muziek In Beethovens weerbarstige liederen pendelde bariton Matthias Goerne heen en weer tussen abstracte schoonheid en diep gevoel.

Bariton Matthias Goerne.
Bariton Matthias Goerne. Caroline de Bon

Beluister bariton Matthias Goerne in liederen van Gustav Mahler en hij verhaalt van diepe geheimen over de zin van het bestaan, en weeft met zijn soepele stem leven en dood tot een twee-eenheid. Die magie riep hij slechts ten dele op in de Beethoven-recital maandagavond in de Serie Grote Zangers. Dat had vooral te maken met de liederen zelf.

Veel van wat Beethoven muzikaal aanraakte, veranderde in goud. Maar zang behoorde daar spaarzaam toe. Zo ademen de Zes liederen op gedichten van Gellert eerder steil protestantisme dan een doorleefd geloof. De zanger en pianist Alexander Schmalcz poetsten de woorden en noten totdat ze blonken, zoals alleen Goerne dat kan, maar ze verdwenen weer net zo snel terug in de vergetelheid waaruit de bariton ze verlost had.

Lees ook: De beste liedzanger grijpt je stevig bij de keel

Betekenisvolle stiltes

De avond begon vol geheimenis met het lied ‘Resignation’, dat de hypnotische kracht van Goerne’s stem alle ruimte gaf; het gehoor was meteen in zijn greep. Ook in de twee verschillende versies van ‘An die Hoffnung’ liet hij horen dat de noten van zilver zijn, maar de ruimte eromheen van goud.

En dat was wat er soms aan ontbrak: de betekenisvolle stiltes, een scherpe rand. Veel gevoelens in de liederen deden wat al te gepolijst en gedragen aan. Hier en daar leek het optreden meer een stijloefening: de wendbare schoonheid van zijn stem ontroerde, niet het verhaal dat hij zong. Het verdriet, de vreugde, de liefde, de vertwijfeling - ze waren echo’s van de ware gevoelens.

Pas in de zesdelige cyclus An die ferne Geliebte wekte Goerne weer de indruk dat er voor de hoofdpersoon in de liederen echt iets op het spel staat. Zanger en pianist schilderden nu niet alleen de landschappen uit de gedichten, maar lieten ook de innerlijke en verscheurde wereld van een hunkerende mens opbloeien.

Het was het wachten waard.