Opinie

Haal verpleegkundigen niet uit landen waar ze nodig zijn

Personeelstekort Het D66-plan voor tijdelijke arbeidsmigratie houdt geen rekening met de gaten die mensen elders achterlaten, schrijft .
Foto: Lex van Lieshout/ANP

D66 wil gezondheidswerkers uit verre landen aantrekken om personeelstekorten in Nederland op te lossen. Althans, tijdelijk: lang genoeg voor Nederlandse werkgevers om hun investering terug te verdienen en kort genoeg om te voorkomen dat de migranten zich echt settelen. Want als ons probleem is opgelost, moeten ze terug, vindt D66.

In Nieuwsuur verdedigde Kamerlid Maarten Groothuizen zijn plan voor deze „tijdelijke arbeidsmigratie”. Tegenover hem zat Bente Becker van de VVD. Die vond het beschamend, een „wereldvreemd” idee. Even dacht ik het met haar eens te zijn, maar ze bedoelde iets anders dan ik. Becker vindt het risico te groot dat al die mensen uit die verre landen langer willen blijven. Want dan zit je er maar mooi mee.

Het is vooral beschamend dat zowel D66 als de VVD met een tunnelvisie naar Nederland kijkt en enkel over mensen uit andere landen spreekt als goede of slechte oplossing voor ‘ons’ probleem. Heeft iemand in de Nederlandse politiek er weleens aan gedacht dat we het hebben over mensen uit lage- en middeninkomenslanden waar de tekorten aan zorgpersoneel en de gezondheidsproblemen vele malen groter zijn dan die in Nederland?

Lees ook een reportage uit Spanje: Spaanse verpleger moet nog wennen aan broodje kaas

Natuurlijk is het belangrijk dat we een oplossing vinden voor de personeelstekorten in de Nederlandse zorg. Maar niet ten koste van de gezondheidszorg in de Filippijnen of Nigeria, waar mensen soms nog nooit in hun leven een verpleegkundige hebben gezien. Nederland heeft zelfs de plicht om te voorkomen dat het grotere personeelstekorten creëert in andere landen. Maar de politiek lijkt daarvan niet op de hoogte.

Al in 2010 tekende Nederland het verdrag ‘Code of Practice on the International Recruitment of Health Personnel’ van de Wereldgezondheidsorganisatie. Niet veel later lanceerden de VN de Sustainable Development Goals, de zogeheten sdg’s, waarmee ook Nederland zich committeerde aan de inzet voor een rechtvaardige wereld met gelijke kansen voor iedereen. Een van die doelen richt zich specifiek op gezondheid. Uitgangspunt is dat het de bedoeling is gezondheidswerkers te werven zonder daarbij andere gezondheidssystemen te verzwakken.

Op de universiteit brainstormde ik onlangs met studenten over oplossingen die recht doen aan de belangen van individuen, overheden en andere betrokken organisaties in diverse landen. We bespraken alternatieven voor Nederland (betere werk-opleidingstrajecten, stimulans zij-instroom) en we bespraken ook wat verpleegkundigen elders nodig hebben om in hun eigen land te kunnen en willen blijven (meer salaris, betere werkomstandigheden, ontwikkelingsmogelijkheden). De studenten begrepen, anders dan de Nederlandse politiek, de noodzaak van een wereldse blik op nationale problemen in de zorg.

Het personeelstekort in de zorg vraagt om een mondiale aanpak en om wereldwijze politici die bij het maken van nationaal beleid nadenken over de nadelige gevolgen van dit beleid voor andere landen. In de eerste plaats omdat Nederland dat internationaal zo heeft afgesproken. Maar natuurlijk ook omdat dat recht doet aan mensen die zorg nodig hebben, waar ze ook toevallig wonen.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.