Recensie

Recensie Theater

‘De laatste dichters’ op toneel mist samenhang en urgentie

Theater De muziektheatervoorstelling ‘De laatste dichters’, losjes gebaseerd op het gelijknamige boek van Christine Otten, is een samenraapsel van scènes dat geen moment een coherent geheel dreigt te worden.

Scène uit ‘De laatste dichters’.
Scène uit ‘De laatste dichters’. Jean van Lingen

Theatergroep Urban Myth maakte de afgelopen jaren enkele voorstellingen over de emancipatiestrijd van de burgerrechtenbeweging in het Amerika van de jaren zestig. De nieuwe voorstelling, De laatste dichters (gebaseerd op het gelijknamige boek van Christine Otten), richt zich op The Last Poets, een collectief van dichters en muzikanten dat aan de basis stond van de hiphop en met hun maatschappelijk geëngageerde muziek een belangrijke rol speelde in de strijd tegen racisme en segregatie.

Helaas overtuigt de voorstelling geen moment. Tjon A Fong en zijn team zijn er niet in geslaagd om het materiaal tot een coherent geheel te smeden: De laatste dichters voelt als een losse verzameling scènes die bijna willekeurig achter elkaar zijn gezet. Het stuk begint met een duidelijke vorm, waarbij sleutelmomenten uit het leven van de kernleden van The Last Poets worden afgewisseld met songs, waarbij singer/songwriter Esperanza Denswil (aka Pink Oculus) als koor fungeert. De verhalen blijven echter zo fragmentarisch dat je nergens vaste grond onder de voeten krijgt: de voorstelling gooit je plompverloren in het diepe zonder de sleutelfiguren eerst in een context te plaatsen.

Oppervlakkige dialogen

Als de voorstelling halverwege onderbroken wordt door een woedende, persoonlijke monoloog van Uriah Havertong, waarin hij zijn eigen positie als zwarte acteur in een witte theaterwereld beklaagt, schemert er iets van echte noodzaak door; maar zijn tirade wordt gesmoord in de bijzonder oppervlakkige dialogen over privilege en identiteit die erop volgen. De historische lijn van de De laatste dichters wordt nergens op een overtuigende manier verbonden met de hedendaagse worstelingen van de acteurs, waardoor hun overpeinzingen geforceerd overkomen.

‘De laatste dichters’.

Jean van Lingen

Je hart breekt voor de acteurs, die keihard hun best doen om het fragmentarische materiaal tot leven te brengen. Het mag niet baten: De laatste dichters is een van de meest rampzalig slecht gemonteerde voorstellingen die ik de afgelopen jaren heb gezien.