Recensie

Recensie Theater

Aan de voorstelling ‘Cocktails’ hou je vooral een kater over

Theater In het eendimensionale ‘Cocktails’ worden de personages gereduceerd tot een stelletje brallende alfamannen die uitsluitend op hun gemak zijn in vermoeiend gepoch over zuipen en carrière.

Vrienden helpen een vriend die in een rolstoel belandt in ‘Cocktails’
Vrienden helpen een vriend die in een rolstoel belandt in ‘Cocktails’ Annemieke van der Togt

Door een uit de hand gelopen surfwedstrijdje met zijn vriend Bruno, raakt ex-topsporter Freddy op de vooravond van zijn veertigste verjaardag invalide. Zijn vrienden besluiten vervolgens een stichting op te richten die zich inzet voor mensen in een rolstoel.

Helaas is de vriendschap die in Cocktails vervolgens onderzocht wordt, dermate ongeloofwaardig en oninteressant, dat de voorstelling per definitie tot mislukken gedoemd is. Dat ligt vooral aan de eendimensionale toneeltekst van Philip Walkate. Hij reduceert zijn personages tot een stelletje brallende alfamannen, die uitsluitend op hun gemak zijn in vermoeiend gepoch over zuipen en carrière. Mentholsigaretten zijn ‘voor nichten’, vrouwen staan synoniem voor oponthoud en gezeur.

‘Gewoon bier drinken’

Maar met hun stichting moeten de vrienden zowaar ook af en toe wezenlijke zaken met elkaar bespreken, met alle gevolgen van dien. Want uiteindelijk zijn ieders persoonlijke belangen toch moeilijk te rijmen met die van de groep. „Met vrienden moet je gewoon bier drinken”, is dan ook de ronduit pijnlijke conclusie.

Hun oppervlakkigheid wordt nog eens benadrukt door het hermetische realisme dat regisseur Victor van Swaay heeft doorgevoerd. Dat leidt vaak tot knullige, afstandelijke scènetjes: de personages blijven zo ver weg van oprechte emoties, dat het publiek een standaard buitenkantvariant van vrijwel elke vriendengroep voorgeschoteld krijgt.

Dat wordt alleen opengebroken in de reflectieve intermezzo’s die Freddy (Xander van Vledder) met het publiek heeft. Van Vledder voorziet zijn personage met sensitief spel van wat tegenkleur, en wint daardoor aan sympathie. Dat geldt helaas niet voor zijn medespelers, wiens personages variëren van totale niksigheid (Matteo van der Grijn, Tijn Docter en David Lucieer) tot ronduit onsympathiek (Vincent Croiset).

Na een volstrekt overbodige pauze wordt de belangrijkste en potentieel interessantste scène – de toenadering tussen Freddy en Bruno – simpelweg overgeslagen. Bovendien serveert Walkate het publiek op de valreep uit het niets nog een portie onvervalst sentiment uit. Aan Cocktails hou je vooral de kater over.