Recensie

Treiterhumor van de bovenste plank

Recensie Na een blitzstart op tv en een droomdebuut in het theater heeft Rundfunk zich een plek veroverd in het cabaret. Met hun tweede show ‘Todesangstschrei’ zetten ze alles nog meer op scherp. Het is ongemakkelijk. En heel grappig.

De voorstelling Todesangstschrei van Rundfunk
De voorstelling Todesangstschrei van Rundfunk Foto Bram Willems

Tom van Kalmthout en Yannick van de Velde, samen Rundfunk, zijn de leukste jongetjes van de klas. En de gemeenste. Ze plagen, sarren en treiteren nadat ze je eerst liefdevol hebben aangehaald, in iedere scène loert gevaar. Net als je denkt: dit gaan ze toch écht niet doen, doen ze het wél, ze gaan steeds een stapje verder, humor tot het gaatje.

Hun tweede show Todesangstschrei begint, heel typerend, met een waanzinnig slechte en plotloze grap over een Turk, een Marokkaan, een Pool en een oud vrouwtje en laat meteen zien welke kant ze níet op willen. Die van de waan van de dag. Daarna buitelen de scènes in hoog tempo over elkaar heen, absurdistische scènes waarin geweld, dood en seksualiteit de boventoon voeren. De sketches zijn behoorlijk plotdriven, navertellen zou dus een doodzonde zijn, ongemakkelijk zijn ze stuk voor stuk.

Het is het soort ongemak dat je ook voelt bij Toren C, je wilt eigenlijk niet kijken, maar je moet. Een alleenstaande vader, weduwnaar, met zijn ontluikende dochter, een pedoseksueel die een jongetje met kinderpostzegels aan de deur krijgt, een tot de doodstraf veroordeelde eenzame jongeman met zijn verveelde cipier… het haalt het slechtste in de twee naar boven. Uiteindelijk staan we op de Waalsdorpervlakte tijdens de Dodenherdenking te luisteren naar de historische woorden ‘Vandaag staan we stil bij de vrijheid’, maar ook deze herdenking is voor de jongens niet veilig.

De voorstelling Todesangstschrei van Rundfunk Foto Bram Willems

Heilige huisje zijn onveilige huisjes, heiligheid is als speelgoed dat achteloos in de hoek wordt gesmeten. Laat duidelijk zijn: Rundfunk shockeert niet om te shockeren, maar gaandeweg de voorstelling kan de toeschouwer niet anders dan op zijn hoede zijn voor weer een knaleffect. Er vallen aan de lopende band lijken uit de kast, het is een morbide spel met het thema doodsangst.

Todesangstschrei heeft geen politieke boodschap en lijkt in niets op het traditionele cabaret dat zwaar op de moraal leunt. Als het cliché ‘de wereld staat in brand, het is vijf voor twaalf’ voorbijkomt, is dat pure plagerij, Rundfunk heeft het absurdisme ten volste omarmd en daarin hoort geen verhaal en moraal.

De voorstelling is opvallend scherp gesneden, de timing is perfect, het tempo moordend, de grapdichtheid hoog. Slechts een enkele sketch wordt te lang uitgesmeerd of mist doel. De scène waarin de twee een comedy inclusief lachband parodiëren duurt te lang, de ‘haatrap’ mist originaliteit en op een enkel zwak moment doemt de vergelijking met Mister Bean op. Dat neemt niet weg dat de twee etterbakken van het zuivere water het toch maar mooi voor elkaar krijgen ons bijna anderhalf uur lang op het puntje van de stoel te houden.