Brieven

Brieven

Illustratie
Illustratie Cyprian Koscielniak

In haar column De risico’s van vaginaal bevallen horen erbij (15/2) voegt Rosanne Hertzberger zich bij het voorspelbare koor aan afwijzingen van de mening van gynaecoloog Bas Veersema, die het heeft gedurfd om te zeggen dat het lichaam van een vrouw steeds minder geschikt is om een kind te baren. Ze schroomt niet om daarbij allerlei hardnekkige mythes over de Nederlandse (geboorte)zorg op te voeren. Zo noemt ze het „een systeem met veel gezonde baby’s en moeders”. Maar het zijn wel minder gezonde baby’s dan in de ons omringende landen, of zullen we het voor het gemak maar niet hebben over de relatief hoge Nederlandse babysterfte? Die was één van de hoogste van Europa. Het gaat beter, maar Nederland is nog steeds maar een middenmoter op dit vlak. En dan schrijft Hertzberger: „De wereld is jaloers op ons”. O ja? Buitenlandse verloskundigen kijken jaloers naar de bevoegdheden van hun Nederlandse vakgenoten, maar daarbuiten wekt het Nederlandse systeem in het buitenland vooral ongeloof en soms regelrecht afgrijzen op. Nog bonter maakt ze het met de uitspraak dat de „honderden generaties die ons voorgingen een bevalling zonder keizersnede overleefden”. Niets is minder waar. Een simpele online zoekvraag levert bijvoorbeeld een artikel in het Historisch Nieuwsblad op waarin staat dat tot 1800 het krijgen van kinderen de op een na belangrijkste doodsoorzaak was voor vrouwen, ná tuberculose.