Brieven

Brieven 22/2/2020

psychologen

Niet uithuwelijken

Op Schiphol omhelst Chantal haar dochter en zegt: „Wat een strafkamp”. Ze komt net terug van haar huwelijksreis naar Turkije. Geen succes, zoals de camera genadeloos vastlegt, Henk bleek toch niet haar droomman. Chantal en Henk zijn deelnemers aan het RTL4-programma Married At First Sight. In dat datingprogramma geven volstrekte wildvreemden elkaar het jawoord – voor de wet, in bijzijn van familie en vrienden (Maak van het huwelijk geen goedkoop schouwspel, 21/2). Natuurlijk moet iemand zelf weten of hij of zij meedoet aan zo’n format, maar deelnemers worden tot deze wanhoopsdaad aangemoedigd door vier aan het programma verbonden ‘experts’. Op basis van een zeer hoge ‘matchingscore’ menen zij te weten welke deelnemers voor elkaar bestemd zijn. Die matchingscore baseren deze psychologen op testjes, vragenlijsten en gesprekken met de deelnemers. Als deze ‘kennisbenutting’ moet doorgaan voor valorisatie, dan is die vals. Er bestaat geen peer-reviewed wetenschappelijk onderzoek dat aantoont dat mensen zo zijn te matchen dat ze elkaar op het eerste gezicht een wettelijk jawoord geven. Niet verwonderlijk: geen ethische toetsingscommissie die dit als academisch onderzoeksvoorstel immers zal goedkeuren. Desondanks legitimeren dat deelnemers bij elkaar passen lijkt toch niet te stroken met – bijvoorbeeld – artikel 103 van de Beroepscode van het Nederlands Instituut van Psychologen (NIP) dat aangeeft dat psychologen in hun beroepsmatig handelen de grenzen van hun deskundigheid in acht nemen. Daarbij hoort dat zij niemand uithuwelijken of op strafkamp sturen.


psycholoog NIP en auteur

Handelsverdrag

Ik begrijp PvdA niet

Ik begrijp de PvdA niet meer. Jarenlang is er onderhandeld over het CETA-akkoord (Tweede kamer stemt in met CETA, 18/2). Zoals in alle verdragen en akkoorden, moeten de verschillende partijen tot een besluit komen waar eenieder zich in kan vinden. Nu is het in onderhandelingen nog altijd zo, dat men nooit 100 procent van de wensen ingewilligd krijgt. Het is een kwestie van geven en nemen. Minister Kaag heeft duidelijk gemaakt dat het akkoord wat dat betreft aan de Europese normen voldoet. Ook de PvdA was het daar aanvankelijk mee eens, was zelfs zeer tevreden. Nu niet meer. Is het soms omdat ze nu graag oppositie wil voeren tegen het kabinet (waar ze in de vorige regeerperiode juist in zat, en meegedaan heeft met de onderhandelingen voor dat akkoord, met name toenmalig minister Ploumen). Is het oppositie voeren belangrijker dan het accepteren van een belangrijk akkoord? Het is niet te begrijpen hoe een akkoord dat zoveel winst oplevert (zie de gedeeltelijke toepassing van de afgelopen jaren) door een serieuze partij als de PvdA verworpen wordt op grond van een controlesysteem waar wij niet voor gekozen zouden hebben, maar dat in praktijk volgens deskundigen geen problemen op zal leveren. Afgelopen jaren was de partij mij zeer sympathiek. Nu is dat beduidend minder.

In de GGZ

Nooit uitbehandeld.

Naar aanleiding van het artikel Zorgwekkend tekort aan psychiaters die euthanasie willen verlenen 17/2) wil ik u het volgende laten weten. Net als dokter Garcia ben ik van mening dat een zieke die lijdt aan een psychiatrische ziekte een euthanasieverzoek kan doen, zoals een zieke die lijdt aan een somatische ziekte dit ook kan. Wel maak ik ernstig bezwaar tegen de woorden „als een psychiatrische patiënt is uitbehandeld ...”. Als het gaat om geestelijke gezondheid geeft het gebruik van het woord ‘uitbehandeld’ mijns inziens geen pas: in deze wereld vinden we dat alle mensen kunnen blijven leren, zich kunnen blijven ontwikkelen. De dokter die tegen een patiënt met een psychiatrisch ziektebeeld zegt dat hij/zij is uitbehandeld, dat er geen medisch soelaas meer is, dat er geen therapie meer is, geeft deze patiënt onbedoeld een nekslag. Laat de dokter de patiënt blijven uitnodigen. Ook dat is behandeling.

Mannenoverschot

Dat krijg je ervan

Ja, dat is grappig. In de rubriek Inbox(15/2) schrijft u: „Louter mannen bereikten ons over deze kwesties. Zoals sowieso onze inbox doorgaans gevuld is met mannenpost. Kunnen we daar al conclusies aan verbinden?” Het zet me aan het denken: Waarom schrijf ik eigenlijk nooit. Ik ben toch wetenschappelijk redelijk onderlegd, cultureel ontwikkeld, maatschappelijk betrokken, maar heb nooit de neiging me in het debat te werpen. Grappig ook, zie ik nu, dat er pal naast de rubriek een groot artikel staat van twee twistende mannen, over of musea rekening moeten houden met maatschappelijke kwesties als #Metoo. Ik blader in gedachten verder: Ewald Engelen & Marianne Thieme, Folkert Jensma over Mitt Romney, Arnon Grunberg over Paul Scheffer en Kellendonk, ombudsman Sjoerd de Jong, het redactioneel commentaar en als klap op de vuurpijl is Matthijs van Nieuwkerk door Siegfried Woldhek getekend als Man van de Week. De column van Zihni Özdil sluit het Opiniekatern af. In de bijlagen Boeken & Wetenschap tel ik met gemak dezelfde wanverhouding tussen mannen en vrouwen. Veel mannen wel, die dan weer iets vinden over andere mannen die iets publiek hebben gemaakt. Plasje over plasje tegen het paaltje. En daar reageren dan weer briefschrijvers op, die… Oh wacht. Misschien moet NRC eens in zijn outbox kijken voordat het verbaasd is over de hoeveelheid mannen in zijn inbox?


Wetenschappelijk onderzoeksbegeleider

Boeren

Steun ze niet langer

Schaamteloos wapperen de Nederlandse vlaggen op de tractoren bij het boerenprotest. Ook te zien is een tractor met de NSB-kreet ‘Voor volk en vaderland’. ‘Wees eens trots op de boer’ staat er op een ander groot bord op een tractor. Op weer een andere tractor wordt Jesse Klaver al een kadaver genoemd. Nee, ik ben niet trots op deze boeren. Het niveau van deze groep klimaatontkenners daalt met de dag. Het is te erg voor woorden dat een groot deel van het volk nog steeds achter dit gepeupel van Farmers Defence Force lijkt te staan. Een groepering die denkt het hele land te kunnen overnemen. En dan hebben we het nog niet eens gehad over het allerergste: hoe de veeboeren de dieren een afschrikwekkend dieronwaardig leven laten leiden en dat alles voor geld, geld en nog eens geld. Hoe durven deze lui die dieren zo slecht behandelen nog zo’n grote bek te hebben. Ik schaam mij diep!


Comité Dierennoodhulp