Reportage

Ze was de troep beu, deed een camera in haar struik

NRC portretteert mensen die wonen of werken in de L-flat in Zeist. Nadia had genoeg van de rotzooi die over het balkon werd gegooid

Foto Daniël Niessen

Lees de online versie van dit artikel op nrc.nl/flat

Het flat-interieur van Nadia (44) ziet eruit alsof de photoshoot van Vtwonen zo kan beginnen. Op de hoekbank in het gelid kussentjes in Louis Vuittonhoezen, een kroonluchter boven de ovale tafel, aan haakjes in de keuken bloemrijke snijplankjes zij aan zij. Ook haar balkon oogt verzorgd, met een rieten zithoek afgeschermd door een klimop over de volle hoogte. Planten op het balkon besprenkelt Nadia met een wondermiddeltje. Muntolie. „Tegen de muizen”, zegt ze.

Haar balkon grenst aan het gras achter de flat. Daar liggen altijd etensresten. Veel brood vooral – de vuilruimer laat het links liggen. Uit angst voor muizen houdt Nadia de deur tussen haar balkon en woonkamer altijd dicht.

Wat als er toch een muis naar binnentippelt? Zou ze op een stoel gaan staan?

„Ben je gek”, zegt ze met lachende ogen. „Dan ben ik allang weggerend!”

Nadia komt uit Rusland en is sinds twintig jaar in Nederland. Ze is behoorlijk tevreden in de L-flat, vertelt ze. Ze houdt van het groen, de bossen op loopafstand. Op het grote parkeerdek is altijd plek, het winkelcentrum is dichtbij.

En ze heeft vrienden gemaakt. Zoals Julia, een Russische van een paar deuren verder. Met Julia’s gehandicapte zoon maakt ze geregeld een wandelingetje. Ze drinkt ook wel eens thee met de buren uit Syrië. Politiek en media gebruikten het woord ‘vluchtelingencrisis’ een paar jaar geleden. Maar Nadia heeft sindsdien gewoon prettige buren. Toen Nadia’s dochter op een dag haar hand verwondde, reed de Syrische buurman haar naar het ziekenhuis.

De troep op het gazon vindt ze erg. Niet alleen omdat er ongedierte op af komt, haar uitzicht raakt ook ontsierd. De bessenstruik naast haar klimop zag er volgens Nadia geregeld uit als een „slecht versierde kerstboom” – vellen gekleurd papier, neergedwarreld vanaf hoger gelegen balkons, bleven aan de takken hangen. Meer flatbewoners klagen over de troep, en steevast gaan die klachten gepaard met uitingen van machteloosheid. „De flat is zo groot”, verzuchtte een bewoner bij wie een plastic hobbelpaard op het balkon landde. „Je kunt ‘idioot!’ naar boven roepen, maar waarschijnlijk horen ze je niet eens.”

Nadia wilde niet machteloos toekijken en ging tot actie over. Ze schafte een camera aan, verstopte die in haar struik en richtte de lens opwaarts. Alle balkons boven het hare in het vizier. Ze lacht als ze erover vertelt. „Hahaha! Dit is echt Russisch misschien.” De camera was gekoppeld aan haar mobiel. Zo kon ze met haar vingers op het schermpje natellen waar de troep vandaan kwam – vier, vijf, nee zes hoog!

Zij met de lift naar boven. Bang voor een agressieve reactie was ze niet. „Ik was zélf heel boos.” De man die opendeed moet de ernst in haar ogen hebben gezien, en ontkende schuld. Ze moest bij zijn bovenbuurman zijn, zei hij. Die ontkende ook. Nadia rapporteerde dat weer bij haar eerste verdachte. Ze bleef vriendelijk. Ja, vervelend die troep en tot ziens maar weer. Sindsdien is haar bessenstruik clean.

Volgende aflevering: Nadia’s Syrische buren: Naeim Rabbat en zijn gezin. Zie nrc.nl/deflat en de Achterpagina van dinsdag.