Opinie

Waarom stappen witte voetballers niet van het veld?

Vandaag had ik over de vooruitgang van het vrouwenvoetbal of de nederlaag van Ajax willen oreren, maar de racisten gaven weer geen ruimte. Deze keer verziekten ze het niet in Brabant, maar in Portugal, ongeveer het Brabant van Europa.

Tijdens Vitória Guimarães tegen FC Porto werd spits Moussa Marega door amoeben op de tribune bedolven onder racistische beledigingen. Toen hij van zich afbeet kreeg hij van de scheids, die het spel allang had moeten stilleggen, nog een gele kaart ook. Marega liep woest het veld af. Net als Mendes Moreira en Mario Balotelli toen zij voor hetzelfde blok gezet werden, moest hij zich onderweg loswerken uit grepen van teamgenoten die hem probeerden te kalmeren, te troosten en binnenboord te houden. Als je wegloopt wint racisme, schijnen ze gezegd te hebben.

Flauwekul, want tot Marega van boord ging, zijn professionele spelers bijna altijd blijven spelen en verloor racisme nooit. Op velden waar geen camera’s staan zullen in het mannenvoetbal veel vaker jongens tot op het bot gekrenkt het veld verlaten, want wat aan de top geoorloofd is, komt uitvergroot neer in de lagere regionen.

Waarom witte spelers niet stoppen met spelen als een zwarte teamgenoot deze behandeling krijgt, heb ik nooit begrepen. Je bent dan als geen ander aan de beurt om het voor je ploegmaat op te nemen, niet achteraf op je socials, maar ter plekke.

Ik vraag me af of ze ook zouden doorspelen als hun kinderen, partners of ouders door een groep op de tribunes beledigd werden. Je mag hopen dat de witte speler dan de hele voetballerij vergeet, ingrijpt, en de strafmaatregelen van UEFA op de koop toe neemt.

Als het om hun zwarte teamgenoten gaat, laten ze die liever voor hun ogen vernederen dan dat ze een snertkaartje incasseren of met het hele team op administratieve gronden verliezen.

Van topvoetballers, de hedendaagse helden, had ik meer karakter verwacht dan dat wat witte spelers tegenwoordig aan de dag leggen. Zelfs acteurs komen op voor hun zwarte vakgenoten als die gediscrimineerd worden. Acteurs! Dat zijn mensen die het grootste deel van hun werkende leven wachtend of in de make-up doorbrengen. Wachten op het licht, wachten op geluid, wachten op de regie.

Toch zijn zij moediger dan menig topfitte zogenaamde held die om een treurig winstpuntje bereid lijkt elk principe te verkwanselen, of dat nu is dat je opkomt voor je maten, niet wegkijkt bij onrecht of weigert je kunstjes te vertonen voor lui die het plezier kapen.

De gedachte aan de verantwoordelijkheid van de witte spelers, bracht me bij moslims en het gemak waarmee hen steeds gevraagd wordt afstand te nemen van hun extremistische geloofsgenoten.

Misschien wordt het tijd dat we met dezelfde vanzelfsprekendheid de witte mens gaan vragen afstand van haar racisten te nemen, op het veld en daarbuiten. Witte spelers aan de top hadden allang de velden moeten verlaten als het racisme van de tribunes regende, maar als ze nu, na Marega, bij racistenneerslag blijven doorspelen, zal de geschiedenis ze niet vrijpleiten, dan gaan ze de boeken in als ruggengraatloze wegkijkers.

Carolina Trujillo is schrijfster.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.