Recensie

Recensie Theater

Theaterbewerking van de bejubelde documentaire ‘The Wolfpack’ mist gelaagdheid

Theater Het is niet de eerste keer dat regisseur Charli Chung een film onder handen neemt. Maar waar hij met ‘The dreamers’ een superieure bewerking afleverde blijkt ‘Wolven huilen niet alleen’ een slap aftreksel van het origineel.

Scène uit ‘Wolven huilen niet alleen’.
Scène uit ‘Wolven huilen niet alleen’. Sanne Peper

In de bejubelde documentaire The Wolfpack volgt filmmaker Crystal Moselle zes broers die hun hele leven nauwelijks buiten de deuren van hun New Yorkse appartement zijn geweest. De eenzaamheid van hun gevangenschap wordt opgevangen door de DVD-collectie van hun vader: cinema is hun enige blik op de wereld, en al gauw besluiten ze om hun favoriete filmklassiekers na te gaan spelen, met huis-, tuin- en keukenmateriaal in de rol van kostuums, decor en rekwisieten.

Lees ook: Charli Chung: ‘Theater is er om alternatieven te tonen’

Theaterregisseur Charli Chung, die vorig jaar met het bruisende Don Caravaggio diepe indruk maakte, besloot om een theaterversie van de film te maken. Hij en auteur Don Duyns trappen echter in dezelfde valkuil die zo veel boek- en filmbewerkingen de das omdoet: ze vertalen de anekdote van het bronmateriaal te letterlijk naar het toneel, zonder de vraag te beantwoorden wat de noodzaak is om er juist theater van te maken.

Eendimensionaal enthousiasme

De pijnlijke schoonheid van de documentaire ligt besloten in het contrast tussen de benauwende leefomstandigheden van de jongens en de liefdevolle band die ze onderling hebben. Chung weet echter geen moment de pijn onder de filmobsessie van zijn hoofdpersonages bloot te leggen, noch ontstaat er genoeg chemie tussen zijn acteurs om de broederliefde te laten overtuigen – de acteurs blijven te veel in een eendimensionaal enthousiasme hangen. Het gebrek aan geloofwaardigheid ligt ook aan Duyns’ tekst, die de personages laat afwisselen tussen geforceerde filmcitaten en pijnlijk directe monologen over wat ze meemaken. Zowel hij als de regisseur verliezen zich in de talloze verwijzingen te veel in hun eigen filmliefde om een boeiend drama op te bouwen.

Het dodelijk saaie realisme van decor en kostuums (waarvoor de regisseur zelf het ontwerp deed) draagt ook al niets bij aan enige gelaagdheid of ambiguïteit. Wolven huilen niet alleen is bij vlagen vermakelijk maar voegt niets toe aan het superieure bronmateriaal.