‘Ik ben niet van de theorie, ik moet tekenen’

Spitsuur Marlou Minderhoud (30) schildert, en streamt dat vaak. Daarnaast werkt ze in een eetcafé en kroeg. „Meestal ben ik niet voor half vijf ’s ochtends thuis. Het is niet vervelend. Mijn lichaam is eraan gewend.”

Marlou: „Vroeger pushte ik mijzelf heel hard, dan ging ik vijf uur achter elkaar schilderen. Dat werkte niet. ”
Marlou: „Vroeger pushte ik mijzelf heel hard, dan ging ik vijf uur achter elkaar schilderen. Dat werkte niet. ” Foto’s David GaljaardFoto’s David Galjaard

Marlou: „Ik schilder terwijl mensen via een webcam meekijken. Op het beeld zien mensen mijn bureau waarop ik schilder, in de hoek een kleiner beeld met mijn gezicht. Mensen chatten, ik praat terug en op de achtergrond klinkt muziek, vaak synthwave of rustige elektronische muziek. Ik schilder meestal hyperrealistische figuren, met zoveel mogelijk details. Ik schilder ook in neo-tattoostijl – dat is niet stripachtig, maar ook niet realistisch.

„Drie jaar geleden, in januari 2017, ben ik begonnen. Het gaat via de streamingdienst Twitch, dat ooit is begonnen als platform waar mensen kijken hoe anderen games spelen. Een vriendin tipte mij. Ik dacht eerst dat het niks zou zijn. Het idee dat mensen meekijken, maakte mij nerveus. Je praat een soort van tegen de computer, maar niemand zegt iets terug, je leest wat mensen sturen.

„Op de middelbare school kreeg ik een vrijstelling voor tekenen. De lerares zei dat ze me toch niets meer kon leren. Mijn moeder zei laatst: ‘Je had altijd al een oog voor detail. Waar kinderen poppetjes tekenden met harken voor handen, tekende jij al handen met nagels.’

„Langzamerhand ben ik het schilderen serieuzer gaan oppakken, vooral door het streamen. Een paar maanden geleden maakte ik een schilderij van een mopshondje en sindsdien vragen mensen steeds vaker: ‘Kun je ook voor mij schilderen?’

„Vaak werk ik aan vijf schilderopdrachten tegelijk en kijk ik waar ik het meest zin in heb. Ik heb een schema voor mijzelf. Ik werk vijfenveertig minuten en dan neem ik tien minuten pauze. Anders raak ik te snel afgeleid, ik heb ADD. Vroeger pushte ik mijzelf heel hard, dan ging ik vijf uur achter elkaar schilderen. Dat werkte niet.

„Dat streamen doe ik trouwens niet elke dag. Soms vind ik het ook relaxed om zonder webcam in m’n oude kloffie te werken. Doordeweeks schilder ik, op donderdagen werk ik daarnaast in een eetcafé en op zaterdagavonden in een kroeg – dat is een echt hardrockcafé. Ik werk daar van half elf tot drie uur ’s nachts. Daarna maken we schoon en drinken we nog een biertje. Meestal ben ik niet voor half vijf thuis. Het is niet vervelend, het is ongeveer hetzelfde ritme als tijdens het streamen, ook ’s avonds en in de nacht. Mijn lichaam is eraan gewend.”

Ziekenhuizen in en uit

Marlou: „Na de middelbare school ging ik naar het roc. Eerst ict, maar toen kwam er een nieuwe opleiding bij, vormgeving. Die draaide voornamelijk om webdesign, er waren animatie- en videolessen. Het was het eerste jaar dat het werd gegeven, we waren proefkonijnen. Na mijn achttiende had ik geen leerplicht meer en was ik er vaak niet. School heeft mij nooit gelegen. Ik ben niet gemaakt om theorie op te nemen, ik moet gewoon tekenen.

„In die tijd heb ik een tumor gehad. Het was ziekenhuis in, ziekenhuis uit. Ook daardoor heb ik veel tijd gemist op school. Op een gegeven moment zei de school: je tijd is op. Ik heb nog geprobeerd het aan te vechten, dat werkte niet. Maar ik had ook totaal geen motivatie meer. Mijn twintiger jaren waren soms moeilijk, maar de tumor is weg en ik ben gezond.

„Toen ik begin twintig was, heb ik in een slijterij gewerkt. Drie jaar lang. Daarna heb ik een half jaar in de Mediamarkt gewerkt, maar dat lag mij totaal niet. Daarna kwam ik in het eetcafé terecht. In de kroeg werkte ik al.”

Langeafstandsrelatie

Marlou: „Middelburg is niet te groot, maar wel een stad. Het is precies goed. Ik kom uit Westkapelle, een uur fietsen hiervandaan. Maar in het dorp voelde ik mij nooit thuis. Hier voel ik mij op mijn gemak en geaccepteerd. Mijn vrienden zijn heel verschillend, al zijn ze allemaal wel een beetje alternatief, zo rond die rockscene. Als ik moet bedenken hoeveel mensen hier zich kleden zoals ik, dan zijn dat er niet zo heel veel.

„Mijn vriend ken ik van het streamen. Hij is Russisch, maar woont in Israël. Hij volgde mij een tijdje en zodoende zijn we aan de praat geraakt. Dan bel je eens, ga je videochatten en op een gegeven moment heeft-ie een ticket gekocht. We gaan om en om naar elkaar toe.

„Ik zie hem een paar weken niet, daarna een tijd wel. Ik kijk er erg naar uit, maar ik ben niet iemand die constant bij de ander wil zijn. En als ik hem een paar weken niet zie, spreek ik hem nog steeds. Soms gaan we samen gamen of kijken we een film, hij in Israël en ik hier, in Nederland. Dan bellen we en roepen tegelijk ‘start’.”

Tekenopdrachten

Marlou: „Van het schilderen en de horeca kom ik niet rond. Ik zit in de bijstand. Nu heb ik een vrijstelling van het solliciteren. Ik kamp met wat mentale dingen, heb therapie, maar werk ook. Bij de uitkeringsinstantie zeiden ze: ‘We laten je even met rust, want je doet je best.’ En ze gaan mij ook helpen met een bedrijfje opzetten voor het schilderen, dan wordt het allemaal wat officiëler.

„Het liefste wil ik de bijstand uit en helemaal mijn eigen geld verdienen met kunst. Dat is mijn doel.

„Het ging altijd al goed met tekenopdrachten, maar sinds een paar maanden is het helemaal gek geworden. Het blijft onwerkelijk – dan kom ik bij het postkantoor met een stapel enveloppen. De een gaat naar Amerika, de ander naar Australië of weet ik waarheen. Het is zo bizar, mijn werk hangt straks gewoon ergens aan de andere kant van de wereld.”