Jong, Turks en openlijk homo

Youth Diversity Award Emre Hoogduijn (18) zet zich in voor jonge homo’s, vooral niet-westerse. „Ik zag niemand die in hetzelfde schuitje zat.”

Emre Hoogduijn stopte met zijn studie, hij zet zich nu volop in voor lhbti-zaken.
Emre Hoogduijn stopte met zijn studie, hij zet zich nu volop in voor lhbti-zaken.

Emre Hoogduijn krijgt de verhalen vanzelf binnen op Instagram. Jongeren die, nadat ze uit de kast zijn gekomen, het huis uit zijn gezet, naar een crisiscentrum zijn gegaan, of terug naar Turkije moesten om zich door een imam te laten ‘genezen’. „Eigenlijk zouden zij deze prijs moeten krijgen.”

Maar de Youth Diversity Award, die Emre (18) donderdagavond ontvangt, is er nu eenmaal voor hen die ánderen helpen zichzelf te zijn. Dagelijks geeft Emre online advies. Emre probeert vooral een voorbeeld te zijn voor niet-westerse jongeren: „Ze kunnen bij mij terecht.” De prijs is bedoeld voor mensen met een „buitengewone bijdrage op het gebied van gelijkheid, diversiteit en inclusie voor de lhbti-gemeenschap”.

Zelf had Emre het in de eerste jaren van zijn leven ook niet makkelijk, maar dat heeft niet zozeer met zijn homoseksualiteit te maken. Toen hij zes, zeven jaar moest hij wegvluchten van zijn Turkse, gewelddadige vader. Met zijn Nederlandse moeder en zus verbleef hij in blijf-van-mijn-lijfhuizen.

Emre is weliswaar niet Turks opgevoed en spreekt de taal niet, maar hij voelt zich deels wel Turks. „Het is ook niet te ontkennen als ik naar mezelf kijk.” Die achtergrond heeft een grote invloed gehad op zijn zelfacceptatie: „Ik zag niemand die in hetzelfde schuitje zat: Turks en openlijk homo. Ze waren in ieder geval niet waar jongeren zijn: op TikTok of Instagram.”

Uit de kast op pakjesavond

Emre kwam iets meer dan twee jaar geleden uit de kast tijdens een ruzie met zijn moeder en stiefvader; die vonden dat hij te veel loog (over kleine dingen). Dat vond hij eigenlijk ook, dus besloot hij goed te beginnen en zei: ik ben homo. Niet veel later gaf hij hetzelfde ‘cadeau’ aan de voltallige familie van moederskant, aan het einde van pakjesavond. Iedereen reageerde goed.

Lees ook: ‘Als Dolly heb ik een charmant breekijzer in handen

Emre richtte niet veel later een Gender & Sexuality Alliance (GSA) op, die op veel middelbare scholen bestaan om gender en seksualiteit bespreekbaar te maken. Hij zat op het Stedelijk Dalton Lyceum Kapteynweg in Dordrecht: „Ik hoorde nooit een docent praten over lhbti-gerelateerde onderwerpen. Behalve bij biologie, waarin ‘homoseks’ was verstopt in een plaatje of bij maatschappijleer over het openstellen van het burgerlijk huwelijk”. Toen hij op een dag twee meisjes hand in hand zag lopen dacht hij: „Vet. Eindelijk.”

Met een trap waarvan de treden in de kleuren van de regenboog waren geschilderd liet hij iets permanents achter. „Dan kunnen leerlingen tegen iets fysieks aankijken. En je kunt er niet omheen.”

Jongere van het jaar

Alleen de school was voor Emre niet genoeg. Hij deed mee aan een landelijke Paarse Vrijdag-campagne (leerlingen komen op de tweede vrijdag van december in het paars op school om hun solidariteit te tonen met lhbti) en gaf zich op als Youth Pride Ambassadeur, al werd hij dat niet. „Toen begon ik binnen de community wel naam te krijgen.”

Hij mocht mee met de pride-boot van het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap, stond in het tijdschrift L’HOMO en was te gast bij tv-programma Tijd voor Max. Hij was het gezicht van een spotje van ING over Coming Out Dag en de campagne #kweetnie, naast bekende youtubers als Rutger Vink en Jessie Maya.

Zijn lastige jeugd heeft hem sneller volwassen en maatschappelijk betrokken gemaakt, denkt Emre. Na elke campagne weten meer jongeren zijn Insta te vinden. Het leverde hem in december de titel ‘Jongere van het Jaar’ op, van jongerenplatform 7Days. Hij stopte al met zijn studie International Public Management en kan zich daardoor nu „meer focussen op lhbti-zaken”. Zo wil hij samen met het COC werken aan nog meer GSA’s op scholen. En Turks leren.