Opinie

Bankhotel

In 010

Het is lang geleden dat ik een bankgebouw van binnen zag. Je regelt immers alles zelf op internet. En daar mag je nog voor betalen ook: enkele euro’s ‘pakketkosten’ per maand. Nee, dan vroeger, toen de bank ‘alles’ voor je deed, en nog gratis ook.

Maar enfin, pas zat ik met iets waar ik echt niet uit kwam. Dus fietste ik naar ABN AMRO aan de Coolsingel, waar bij binnenkomst een wereld voor mij open ging. Was dit een bank? Links een receptie, rechts een barista met een ruim gesorteerde koffiebar. „Wat wilt u drinken?”

Het leek wel een hotel. Uit alle hoeken kwamen grijs geüniformeerde medewerkers aangestormd met glanzende tablets en wapperende badgets. Vliegensvlug vingen de ‘ABN-obers’ de wachtenden voor de loketten weg. „U heeft een vraag over uw lijfrente? Wel, u kunt meteen gaan skypen met een medewerker.” Of het niet oog in oog kon, vroeg ik. Nee, dat ging niet, want de tijd dat elk bankfiliaal eigen specialisten in huis had, „lag ver achter ons.”

Dan maar naar de ING aan het Stadhuisplein Ook daar lijkt het op een hotel, ofschoon de koffiekeuze beperkter is dan bij de ABN, en een barista ontbreekt. Daar staat dan wel weer een verzameling kleurrijke zitjes tegenover zoals in een herberg. En nu ik toch in een vergelijkend horeca-onderzoek ben beland: de ‘kelners’ zijn er al even gedienstig. „We kunnen u direct helpen, mijnheer. Ja, face to face.”

Maar helaas, mijn lijfrente-vraag „viel buiten de competentie” van de betrokken medewerker (heeft u meteen een idee van het gewicht van de kwestie!), en hij verwees mij door naar Nationale Nederlanden, à 750 euro per advies.

Dat leek me een beetje duur, waarna ik SNS aan de Hoogstraat om raad vroeg. Als ABN het Marriott is en ING Hilton, dan zijn we hier toch gearriveerd in dat eenvoudige doch charmante dorpshotel, waar de huiskat ‘s avonds ligt te spinnen achter de toog. Geen zitjes of koffieautomaat, maar wel een vriendelijke dame die een zelf ingeschonken kop aanbood, onder het motto „het is toch zo kou buiten.”

Met mijn lijfrente kon ze me niet onmiddellijk helpen („u mag wel een gratis oriëntatie aanvragen”), waarna ik me ’s avonds, tintelend van warme bankgevoelens, ‘ouderwets’ terugvond achter het internet.